Koh Tao: overnachten op het strand?

Nog maar een dag verder en het lijkt alsof ik er een trip van een aantal dagen op heb zitten... Gisteren om 16.00u aan het Atlanta opgepikt met een mini-bus in Bangkok en ik wist toen nog niet hoe lang de 'rit' wel niet zou duren tot ik in het diving paradise Koh Tao zou terechtkomen...Laten we zeggen dat ik gisterennamiddag, vannacht en vanmorgen een goeie oefening heb gekregen in wachten en geduld! Na een uur in het monsterverkeer van Bangkok werd ik afgezet in.. jaja, Banglamphu en kon ik een uurtje iets gaan eten en dan zou een andere bus me terug oppikken. Anderhalf uur later terug hetzelfde minibusje op en terug hetzelfde monsterverkeer trotseren op weg naar... het busstation... waar welliswaar een VIP- bus klaarstond om ons naar Chumphon te brengen. En deze keer was het echt wel een VIP-bus, amai... heerlijk! Megazetels die je bijna helemaal plat kon leggen met veel beenruimte en zelfs een stuk aan de zetel vanvoor dat naar omhoog ging voor de benen... lekker slapen dus dacht, maar nope, welliswaar door eigen toedoen maar slechts een drietal uurtjes geslapen. Eerst filmpje gekeken en dan met een Italiaanse kerel zitten babbelen die intussen al 9 maanden aan het reizen was. Nog wat goeie verhalen van India meegekregen dus ik kijk er echt wel naar uit! Uiteindelijk rond 3u15 's ochtends aangekomen in Chumphon aan het reiskantoor van de boottocht waar we, ja ja weer een dik uur moesten wachten voor weer een andere bus ons naar de pier zou brengen. Ik moet wel zeggen dat de infrastructuur hier echt wel supervoorzien was op vermoeide reizigers.. je kon er relaxed een filmpje kijken, je zelfs in aparte ruimte neerleggen om wat te slapen, eten en zelfs douchen als je wilde. Hilde heeft dus van dat alles niets gedaan en gewoon boekje gelezen tot we terug op de volgende bus gezet werden naar de pier waar we, inderdaad, een uurtje moesten wachten om dan eindelijk de boot te kunnen nemen naar het eiland. Na 2,5 uur, deze keer slapen, om half tien aangekomen op de finale stopplaats. Ik dacht dat ik het daar wel gehad had en dat een douche, eten en een bed in aantocht waren maar dat was de overvolle guesthouses en resorts niet meegerekend. Laten we zeggen dat ik rond half drie aan tafel zat nadat ik met mijn backpack zowat de hele beach afgelopen heb en ik uiteindelijk door de mensen van de Cabana Bungalows uit mijn lijden ben verlost doordat zij ineens een laatste bungalow aan het strand vrijkregen die nu voor de komende dagen mijn naam draagt. Na een vermoeiende en lange tocht kreeg dit verhaal toch een goed einde: een toffe bungalow aan het strand voor een goeie prijs, een duikcursus die morgen begint en een baas van het diving center die een Belg is... Niet overnachten op het strand dus!

Mega achterstand

Aiaiaiai, het ziet er voor het moment niet goed uit voor mijn site... ik sta hopeloos achter met verhaaltjes en heb mijn foto's die ik tot nu toe heb genomen op cd meegegeven aan an, die vandaag is vertrokken... Spijtig genoeg want heb een superleuke maand met haar gehad! Ik zal haar missen. Het zal ook in het begin weer wat raar zijn om terug alleen rond te trekken.. maar alles went he ;-)
Ik laat er alleszins geen gras over groeien en vertrek morgen vanuit bangkok (ja, zit hier intussen ook alweer van vrijdagnacht) naar koh tao om te gaan duiken. Het enigszins ietspietsie kleine goede nieuws aan dat ik terug alleen ben is dat ik wat meer tijd voor jullie kan maken om jullie iets te doen te geven tijdens die lange werkdagen...
Ik zal dus mijn verhaaltjes offline bijwerken en dan een van de komende dagen bijvullen. An zal dan vanuit Belgie even mijn 'webmaster' spelen en mij de foto's bezorgen die de tekstjes wat kunnen opluisteren.. nog even geduld dus! Laat trouwens nog eens af en toe iets van jullie horen... zal - zeker nu - weeral welgekomen zijn!
dikke kus en tot snel
xxx

Intermezzo

Ik ga er weer mee ophouden voor vandaag (er kruipt veel tijd in het uploaden van de foto's en dergelijke) wat dus betekent dat jullie nog enkele verhalen te goed hebben: Sen Monorom, Phnom Penh en intussen ook Kampot en Kep want morgen vertrekken we naar ..... de zee en t strand en naar liggen en niets doen en massage.... want ons achterwerk heeft het de laatste weken een beetje te verduren gekregen en heeft recht op wat verwennerijen!
Dan zal ik ook overdag wat meer tijd hebben om een ander te updaten dus... ik beloof niets maar doe mijn best! Hier alvast een voorproefje van the Wild West, waar het wild was, maar waar de ontspanning ook niet ver zoek was.... tot later!

xxx

Search for Flipper

Na onze eerste korte kennismaking met Snuol zijn we dus een weekje geleden (ja, ik heb vertraging met de updates ik weet het...) aanbeland in Kratie, een provinciaal stadje aan de Mekong. Dit stadje is vooral 'bekend' voor de aanwezigheid van de met uitsterven bedreigde zoetwaterdolfijn 'Irrawaddy'. Het is niet meer dan een marktplaats met enkele straten erom heen dus hebben we er slechts 1 dagje vertoefd. Het was kort maar erg rustig en aangenaam.
Na een goede nachtrust en een stevig ontbijt hebben we een boot genomen naar een eilandje dat in het midden van de Mekong ligt. Het eilandje is maar een scheet groot en aan de andere kant (die we dus vrij snel bereikten) lag een floating village. Mooi om te zien maar moeilijker om te geraken dus van op een afstand bewonderd. Het eiland was echt een verademing na de drukte van de stad: mooie omgeving, supervriendelijke locals die in hutjes wonen en zo goed als geen letter Engels spreken en een troep nieuwsgierige schoolkindjes die de vreemde snuiters (wijzelf dus) eens van korterbij kwamen bekijken. Om onze wachttijd voor de boot en hun lunchpauze aangenamer te maken hebben Kerstin en ikzelf dan maar een eigen versie van de vogeltjesdans (met zang!)ten berde gebracht. Hilariteit alom dus maar het had succes. Hebben wij ook weer een 'ijsbreker' gevonden met de jongste generatie van de locale bevolking!
Tegen een uur of vier in de namiddag zijn we dan achterop de moto gesprongen om onze ontdekking van Flipper en zijn vriendjes te beginnen. De zoetwaterdolfijn is eigenlijk helemaal niet te vergelijken met de zoetwatertegenhanger: minder speels en nieuwsgierig waardoor het niet gemakkelijk was ze in beeld te krijgen. Of je zou kunnen proberen en dan later verwijzen naar de stip in het water als zijnde een 2 meter grote dolfijn... Gewoon genieten van de rust op het water en het uitzicht dus. De dolfijnen van ver bezig zien was eigenlijk al fun genoeg. Sommige dingen moet je gewoon in je herinnering opslaan. Maar een foto van de sunset over the Mekong kon ik toch niet laten liggen dus bij deze...
Erna nog op een heuvel na een grote hoeveelheid trappen verder genoten van de duisternis die over de vallei viel en dan terug het 'dorp' in om ons weer klaar te maken voor onze volgende trip naar Sen Monorom, waar we dus bezoek kregen van onze vriend Murphy.

Murphy on the road to nowhere

Enige dagen en vooral kilometers verder zitten we alweer op een andere plek in Cambodja. Na het vlotte verloop van de eerste anderhalve week kon het wel niet anders dan dat Murphy ons toch zou vinden aan de andere kant van de wereld... T is te zeggen... Donderdag van Phnom Penh naar Kratie was een makkie naar Cambodjaanse normen. Een redelijke bus, een redelijke weg (asfalt begot) en slechts een paar tussenstops waarvan eentje in Snuol... een plek die we twee dagen later nog konden herontdekken en herontdekken... heerlijk ;-)
Van Kratie naar Sen Monorom (Mondulkiri) dus... 's Ochtends om half tien deze keer de bus moeten nemen om via Snuol (inderdaad) over te stappen op een bus naar Sen Monorom. Alles mooi gepland, we waren inderdaad mooi bij tijds in Snuol en zouden een uurtje later de bus verder kunnen nemen... Snuol is a dark hole in de the middle of nowhere waar de voornaamste bezienswaardigheden rode zandweg, Cambodjanen in pyama (ze dragen dat hier nogal graag om buiten te komen), enkele weg-restaurant-stalletjes en verder voertuigen: bussen die bijna uit elkaar vallen, pick-ups overbeladen met mensen en beesten en vracht, brommers met 3 tot 5 personen en kilo's andere dingen enz. Erg interessant dus,voor even dan toch. Om twaalf uur was onze bus er niet maar wie verwacht dat bussen hier stipt zijn...dat is bij ons niet eens altijd het geval. No worries. Om 1 uur nog niets te zien. Om 2 uur nog niets. Mmmm ze hebben hier dan toch de African way of transportation: of je nu vandaag of morgen vertrekt, als je er uiteindelijk maar geraakt. Om half drie kwam de bus er eindelijk door. Wij blij natuurlijk want een overnachting in onze favoriete spot zagen we toch niet echt zitten. Bleek dat de bus onderweg panne had gehad maar toch opnieuw klaar was voor vertrek naar Sen Monorom. Moet nog gezegd worden dat de weg van Kratie naar Snuol geasfalteerd is maar van daaruit naar S.M. 'redelijk' bumpy en 'pretty' sandy is. Om drie vertrek en om kwart na drie terug pitstop in......yep, Snuol. "De motor van de bus was niet opgewassen voor de bergen (lees heuvels) van Mondulkiri" What's next...toch een overnight in this horror town?? Nope. Rond kwart voor vier eindelijk op weg, in een bus die de oorlog nog heeft meegemaakt (die van ons dan). Resultaat: 120 kilometer zandweg met kuilen afgelegd in zo'n 5/6 uren tijd. Welliswaar zelf intussen volledig bedekt met t rode zand want de ramen van de bus mochten niet toe omdat ze door de trillingen eruit zouden vallen en omdat er aan de voorkant van de bus zoveel stof binnenkwam dit nergens meer uit de bus zou kunnen als alles toe zou zijn. Je denkt dat die 5/6 uren tijd dan zonder kleerscheuren zijn verlopen? Nope, Murphy caugth us again... net voor een leuke afdaling stoppen ze de bus en blijkt dat de remmen niet goed meer werken. Na een kwartiertje sleutelen en het anders afstellen ervan zijn we dan toch tegen een uur of half tien 's avonds aangekomen op onze eindbestemming Sen Monorom. Finally!
Sen Monorom, een stoffig, wild west provinciestadje waar op zich niet veel te beleven valt maar met een supermooie en rustgevende omgeving, waarover meer in een volgend berichtje...en dat zal voor morgen zijn want het gaat hier sluiten. Dan zal er trouwens ook nog wat meer beeldmateriaal van de meisjes zijn zodat jullie kunnen zien dat we nog steeds in goede gezondheid zijn!

Phnom Penh preview

Even kort om te zeggen dat vandaag de killing field in PP op het programma stonden maar bij gebrek aan tijd zal dat een 'verhaal' (want leuk is het niet) voor de volgende keer worden.
Trouwens, nog even een dienstmededeling... ik krijg de layout van hieruit niet altijd goed geregeld. Mijn excuses dus voor het soms schots en scheef staan van de pics... En heb ook nog niet iedereen geantwoord op de berichtjes, maar probeer dat later goed te maken. Trouwens Pascal, kan je me je emailadres eens doorsturen?
Enniewee tot over een weekje dus... x

'Templed out'

Hehe, weeral een aantal dagen verder en we hebben ons zeker niet verveeld...
Vrijdagochtend, na een heerlijke nacht in onze 'paradijslijke kamer' including all options, toch op pad gegaan voor een nieuwe (lees: goedkopere) plek om te overnachten. En na onze zeer gemakkelijke grensovergang dachten we dat ons geluk opgebruikt was, but think again... in de guesthouse waarop we de dag ervoor onze zinnen hadden gezet maar niets beschikbaar was, kwam net een kamer voor twee met fan vrij... dus wij hals over kop in de verhuismodus en op naar de Red Lodge wat een goede keuze bleek te zijn. Voor een prikje (6 dollar dus) hebben we een basic maar propere kamer, gratis ontbijt (en jaja ze hebben hier in cambodja zelfs 'baguettes' - brood dus - een overblijfsel van de Franse bezetting van Cambodja) en gratis gebruik van fietsen (sommige welliswaar zonder rem zoals ik zelf een dagje heb kunnen ondervinden)... Maar toch een mooie deal zou ik zeggen.
Na onze aankomst in ons nieuwe verblijf hebben we ons in onze gidsen gestort om eens te kijken wat cambodja ons de komende weken nog te bieden heeft... 2 vrouwen met een plan... gevaarlijk? Voor de rest van de dag hebben we het (weeral) rustig aan gedaan en het stadje een beetje verkend. Te voet welteverstaan hoewel ons opviel dat zowat niemand hier wandelt. Heel veel moto's, tuktuks, fietsen, taxi's enz... maar geen voetvolk, behalve de twee Belgische chica's dan. 's Avonds met de Duitsers afgesproken en hen ons 'plan' uit de doeken gedaan en ze hadden er ook wel zin in... We'll meet again dus in Phnom Penh voor een gezamenlijke tocht naar het noordoosten - of oosten intussen - van cambodja... Jungle, YES!!
Zaterdag hebben we een bezoek gebracht aan het Mine Museum (met de fiets - zonder remmen) dat eigenlijk een museum is dat in openlucht is ingericht tussen de bomen en enkele hutten. De man die dit museum gestart heeft, Aki Ra, heeft een bewogen leven achter de rug waarin de Khmer Rouge en mijnen en wapens een grote rol hebben gespeeld. Om een lang verhaal kort te maken: zijn ouders werden vermoord door de Khmer Rouge toen hij nog erg jong was en hij werd door hen opgenomen en 'opgevoed' - tussen het geweld, mijnen en wapens dus. Hij vocht aan hun zijde tegen het Vietnamese leger toen zij Cambodja binnenvielen. Hij werd door de Vietnamezen gevangen genomen en verplicht voor hen tegen zijn vroegere 'makkers' te vechten. Na de terugtrekking van de Vietnamesen en de aankomst van de VN werd hij door hen ingeschakeld om de vele mijnen die hij ook had helpen leggen mee te ontwapenen. Nu runt hij dit museum - dat louter gesponsord wordt door donaties (geen inkom) terwijl hij, naast t zelf ontmijnen van het gebied, de Cambodjanen op het platteland trainingen geeft hoe ze de velden kunnen ontmijnen. Verder heeft hij ook een 30tal weeskinderen, die slachtoffer werden van de mijnen, onder zijn hoede genomen. Het museum geeft een beeld van de omvang van het mijnenprobleem in Cambodja en van de moeilijkheden en kosten die het ontmijnen met zich meebrengt. Wel even slikken als je daar rondloopt.

's Avonds hebben we de dag afgesloten met een documentaire in een kinderziekenhuis waarin een kritische kijk werd gegeven op de werking van de ziekenzorg in Cambodja (?), de corruptie van de regering, werking van WHO en UNICEF enz. Te lang om hierop in te gaan maar na een dag redelijk zware onderwerpen zijn we tijdig ons bed ingekropen want zondag werd onze tempeldag.
We hebben gekozen om op 1 dag zo veel mogelijk tempels te doen om op die manier tegen dinsdag naar Phnom Penh te vertrekken (waar we nu dus zijn). En na 1 vermoeiende maar verbazende dag waren we ook wel redelijk 'templed out'. Ik ga niet de hele route beschrijven en alle tempels die we gezien hebben, maar ze waren de moeite! That's the least I can say... ik laat de foto's voor zich spreken. Een deel van de tempels is vrijgemaakt maar bij enkele zie je de soms verwoestende kracht van de natuur, de jungle in dit geval. Tijdens de vele oorlogen en de Khmer Rouge periode werden ook vele tempels zwaar beschadigd maar wat we te zien hebben gekregen was de moeite! We waren natuurlijk niet de enigen die het idee hadden om 1 van de 7 wereldwonders te gaan bezoeken en het bleek al gauw dat ze er busladingen toeristen hadden gedropt... waaronder veel Japanners... hordes Japanners! Dit gaf soms irriterende toestanden, soms wel grappige toestanden.. een apart volkje wel die Jappen.

We hebben in totaal een zestal tempelcomplexen bezocht waarvan sommige complexen uit meerdere tempels bestonden. Sommige echte pieces of art! De tempels moeten wonderbaarlijk en reusachtig geweest zijn in volledige staat. Naast de enorme omvang en structuur van de tempels zijn de reliefs en de beelden in sommige ervan prachtig. Ik heb ergens niet echt helemaal het waaauw-gevoel gehad maar dat kan ook aan de drukte in de tempels gelegen hebben... Natuurlijk is de idee om hier helemaal alleen van te kunnen genieten een utopie en misschien ben ik al te veel gewoon? Het is alleszins een hele mooie ervaring geweest maar na het tempelen zijn we helemaal klaar voor een nieuw avontuur in de Mondulkiri provincie... Meer nieuws dus over een weekje want als je jungle, dustroads en uit op den buiten leest kan je je voorstellen dat internet daar nog niet helemaal is doorgedrongen. Tot later!!