Phnom Penh

Na onze avonturen in het zanderige maar mooie Mondulkiri komen we, voor de 2de keer welliswaar, aan in de hoofdstad van het land, Phnom Penh. We hebben er voor gekozen om hier niet te lang te blijven en ons vooral te concentreren op overgebleven bewijzen van de gruwelijke geschiedenis die Cambodja achter de rug heeft. Maar toch eerst even een korte schets van de stad...(toch voor wat we ervan gezien hebben op die korte tijd).
Phnom Penh is een mix van grote nieuwe hotels tussen oude, koloniale gebouwen. Op enkele drukke 'boulevards' na zijn er ook nog veel kleine zanderige wegen in de stad. Je hebt in het centrum een aantal marktplaatsen die elk een eigen sfeer hebben: de Russische markt (Psar Tuol Tom Pong) - tijdens het Vietnamese bewind werd deze markt druk door Russen bezocht - is een doolhof van houten barakken die uitpuilen van de meest uiteenlopende koopwaar. Je kan er ook alle echte merkwaren van kledij tot rugzakken tot ... aan spotprijzen kan kopen (ze worden gefabriceerd net buiten de stad in fabrieken en 'vallen dan van de vrachtwagen' waarna ze op deze markt verkocht worden), de centrale markt (Psar Thmay), omringd door druk verkeer en een bus annex taxi annex pick-up halte. HIer ook weer 1000den standjes die samengepropt zijn in en rond een groot gebouw dat in de jaren 30 werd opgetrokken in koloniale art-deco stijl. De moeite om te bezoeken!
Wij verbleven in het gedeelte van de stad dat aan het Boeng Kak Lake ligt: een volksbuurt met lage huisjes, smalle straatjes, oude winkeltjes en redelijk druk.. vooral dan owv de vele guesthouses en restaurantjes om deze backpakkersbuurt te bedienen. De eerste keer geslapen in een 'schoendoos', de vermelding eigenlijk zelfs niet waard, de tweede keer in een leuke guesthouse, SunRise, dat op het meer zelf is gebouwd. Hier konden we vanuit de lekker goed zittende rotanzetels met een drankje genieten van een heel mooie zonsondergang over het meer.
Voor de tijd die restte hebben we een beetje gewandeld door de stad maar vooral het bezoek aan het Tuol Sleng - S21 - museum en een van de vele killing fields (deze net buiten de stad) hebben toch een grote indruk achtergelaten.
Op een 15tal km ten zuidwesten van Phnom Penh kan je een van de talrijke dodenkampen (Killing Fields) van de Rode Khmer 'bezoeken'. Hier werden de gevangenen vanuit Tuol Sleng naartoe gebracht om ze af te maken. De manier waarop ik dit zeg klinkt misschien wreed , maar afmaken is echt wel de juiste uitdrukking. Om geen kogels te verspillen sloegen de beulen hun slachtoffers de kop in of kinderen werden doodgeslagen tegen een boom. Verschillende crematoria draaiden zo goed als dag en nacht en de overige lichamen werden in massagraven gedumpt. Van deze graven zijn er een heel aantal van blootgelegd en de site is nu een verzameling kuilen waar rondom nog beenderen en lompen liggen. Er werd een herdenkingsmonument opgericht in de vorm van een stoepa waar je 1000de schedels ziet opgestapeld liggen met daaronder een hoop lompen...Hier is verder commentaar overbodig denk ik... je kan je gewoon niet voorstellen wat die mensen doorstaan hebben.
De meeste Cambodjanen willen deze site ook koste wat kost open houden en in deze staat zodat er niet vergeten wordt wat er gebeurd is. Dat is ook geval met de Tuol Sleng - S21 - gevangenis.
Een school, indertijd door de Fransen gebouwd, werd door de Khmer Rouge toen ze de macht overnamen in slechts 1 dag omgebouwd tot een van de verschrikkelijkste gevangenissen in de wereld (en niet de enige in het land!). Er werden in de hele periode meer dan 15.000 mensen opgesloten en gemarteld op de meest wrede manieren en daarna gedeporteerd naar het dodenkamp waar hun de genadeslag wachtte. Buiten de 7 levende gevangenen die de Vietnamezen aantroffen toen ze de stad bevrijdden is niemand die er gezeten heeft ooit terug levend in de buitenwereld belandt. In een van de gebouwen werden de gevangenen ondervraagd en gemarteld. Je kan er in elke ruimte nog de bedden zien waarop de slachtoffers werden vastgeketend. Een van de andere gebouwen was de eigenlijke gevangenis waarvan de muren nu bedekt zijn met foto's van de gevangenen. De Rode Khmer hield namelijk een heel archiefsysteem bij waarbij elke gevangene geregistreerd werd en gefotografeerd (hoe ziekelijk kan je zijn??). Hierdoor zijn achteraf wel heel veel van de slachtoffers kunnen geidentificeerd worden. In de gebouwen werden piepkleine cellen uit baksteen opgetrokken waarin de slachtoffers vastgeketend zaten. In andere zalen zie je de marteltuigen die gebruikt werden en een aantal schilderijen van de manier waarop gefolterd werd, gemaakt door de 7 overlevenden die bij de bevrijding gevonden werden. Ik kan voorbeelden blijven opnoemen van de wreedheden die de cambodjanen onder rode Khmer ondergaan hebben... ze zijn onnoemelijk... Je kan je dan ook voorstellen dat we daar niet al te vrolijk zijn buitgengekomen. Al moet je, als je Cambodja wil leren kennen, ook deze vreselijke plek bezoeken want dit is de geschiedenis die zelfs in bepaalde streken van Cambodja pas helemaal veranderd is zo'n kleine 10 jaren geleden.

The Wild West

alias Mondulkiri, Sen Monorom en omstreken...Eindelijk een updateje van verhalen die al voorbij zijn maar nog niet vergeten natuurlijk..al gebeurt hier elke dag vanalles waardoor je zo een veelheid aan indrukken hebt dat het soms moeilijk is om alles op papier te zetten... de berichten staan niet meer helemaal in volgorde nu maar het zal wel duidelijk zijn zeker...
Na de Cambodjaanse versie van de powerplate (our bumpy roadadventures) zijn we dus aangekomen in Sen Monorom, het provinciehoofdstadje van Mondulkiri. Mondulkiri is een provincie in het oosten van het land aan de grens met Vietnam. Deze streek lijkt in niets op de rest van het land: een wirwar van rode zandwegen te midden van jungle en bossen. Het aantal inwoners per vierkante km is hier een van de kleinste en de bevolking bestaat vooral uit etnische minderheden.
Aangekomen in de hoofdstad dus na onze murphy trip hebben we wel eerst weer een staaltje van het cambodjaanse 'veranderen van de waarheid' meegekregen: je afzetten aan een vrij duur resort, zeggen dat dat de laatste bushalte is en als je dat dan weerlegt zijn alle andere hostals die je noemt gesloten of bestaan niet meer... Kortom na wat discussieren hebben ze ons toch naar het centrum naar de echte laatste busstop gebracht waar we snel een kamer voor 1 nacht hebben genomen want ons eigenlijke doel was een lodge die een 2 a 3 km buiten t 'stadje' ligt, volledig omringt door de natuur: 'nature lodge'. Daar zijn we dan ook de dag erna naartoe gegaan en t was er heerlijk: een aantal 'boomhutten' die verspreid liggen over een heuvel, een centrale 'hut' waar je kon genieten van de zonsondergang in een hangmat, of van een heerlijke maaltijd of een partijtje pool, geaccompanieerd door een goeie 'kan' Anchor van het vat en last but not least een badkamer in open air waar een douchekop in de bomen hing en je met een zacht windje aan je billen naar het 'kleinste huisje' kon gaan... en dit alles omringt door het heuvelachtige landschap van Mondulkiri. We hebben er 4 zalige dagen beleefd met enerzijds relaxen maar ook een aantal wandelingen en ontdekkingen van de omgeving> 'Jungle', bossen (die spijtig genoeg meer en meer verdwijnen omdat de ontbossing op grote schaal zijn resultaat begint te tonen: door de wildkap gaat jaarlijks 2% van de bossen van cambodja verloren. En de grootste slechtdoener daarin is de cambodjaanse overheid die onder een hoedje speelt met de clandestiene houtindustrie... corruptie alom...), watervallen en kleine dorpjes bevolkt door verschillende bergvolkeren. We hebben er echt een goeie mix gehad van ontspanning en inspanning en er onze batterijen weer opgeladen om de trip terug naar Phnom Penh over de sandy roads van Cambodja aan te kunnen.

Koh Tao: overnachten op het strand?

Nog maar een dag verder en het lijkt alsof ik er een trip van een aantal dagen op heb zitten... Gisteren om 16.00u aan het Atlanta opgepikt met een mini-bus in Bangkok en ik wist toen nog niet hoe lang de 'rit' wel niet zou duren tot ik in het diving paradise Koh Tao zou terechtkomen...Laten we zeggen dat ik gisterennamiddag, vannacht en vanmorgen een goeie oefening heb gekregen in wachten en geduld! Na een uur in het monsterverkeer van Bangkok werd ik afgezet in.. jaja, Banglamphu en kon ik een uurtje iets gaan eten en dan zou een andere bus me terug oppikken. Anderhalf uur later terug hetzelfde minibusje op en terug hetzelfde monsterverkeer trotseren op weg naar... het busstation... waar welliswaar een VIP- bus klaarstond om ons naar Chumphon te brengen. En deze keer was het echt wel een VIP-bus, amai... heerlijk! Megazetels die je bijna helemaal plat kon leggen met veel beenruimte en zelfs een stuk aan de zetel vanvoor dat naar omhoog ging voor de benen... lekker slapen dus dacht, maar nope, welliswaar door eigen toedoen maar slechts een drietal uurtjes geslapen. Eerst filmpje gekeken en dan met een Italiaanse kerel zitten babbelen die intussen al 9 maanden aan het reizen was. Nog wat goeie verhalen van India meegekregen dus ik kijk er echt wel naar uit! Uiteindelijk rond 3u15 's ochtends aangekomen in Chumphon aan het reiskantoor van de boottocht waar we, ja ja weer een dik uur moesten wachten voor weer een andere bus ons naar de pier zou brengen. Ik moet wel zeggen dat de infrastructuur hier echt wel supervoorzien was op vermoeide reizigers.. je kon er relaxed een filmpje kijken, je zelfs in aparte ruimte neerleggen om wat te slapen, eten en zelfs douchen als je wilde. Hilde heeft dus van dat alles niets gedaan en gewoon boekje gelezen tot we terug op de volgende bus gezet werden naar de pier waar we, inderdaad, een uurtje moesten wachten om dan eindelijk de boot te kunnen nemen naar het eiland. Na 2,5 uur, deze keer slapen, om half tien aangekomen op de finale stopplaats. Ik dacht dat ik het daar wel gehad had en dat een douche, eten en een bed in aantocht waren maar dat was de overvolle guesthouses en resorts niet meegerekend. Laten we zeggen dat ik rond half drie aan tafel zat nadat ik met mijn backpack zowat de hele beach afgelopen heb en ik uiteindelijk door de mensen van de Cabana Bungalows uit mijn lijden ben verlost doordat zij ineens een laatste bungalow aan het strand vrijkregen die nu voor de komende dagen mijn naam draagt. Na een vermoeiende en lange tocht kreeg dit verhaal toch een goed einde: een toffe bungalow aan het strand voor een goeie prijs, een duikcursus die morgen begint en een baas van het diving center die een Belg is... Niet overnachten op het strand dus!

Mega achterstand

Aiaiaiai, het ziet er voor het moment niet goed uit voor mijn site... ik sta hopeloos achter met verhaaltjes en heb mijn foto's die ik tot nu toe heb genomen op cd meegegeven aan an, die vandaag is vertrokken... Spijtig genoeg want heb een superleuke maand met haar gehad! Ik zal haar missen. Het zal ook in het begin weer wat raar zijn om terug alleen rond te trekken.. maar alles went he ;-)
Ik laat er alleszins geen gras over groeien en vertrek morgen vanuit bangkok (ja, zit hier intussen ook alweer van vrijdagnacht) naar koh tao om te gaan duiken. Het enigszins ietspietsie kleine goede nieuws aan dat ik terug alleen ben is dat ik wat meer tijd voor jullie kan maken om jullie iets te doen te geven tijdens die lange werkdagen...
Ik zal dus mijn verhaaltjes offline bijwerken en dan een van de komende dagen bijvullen. An zal dan vanuit Belgie even mijn 'webmaster' spelen en mij de foto's bezorgen die de tekstjes wat kunnen opluisteren.. nog even geduld dus! Laat trouwens nog eens af en toe iets van jullie horen... zal - zeker nu - weeral welgekomen zijn!
dikke kus en tot snel
xxx

Intermezzo

Ik ga er weer mee ophouden voor vandaag (er kruipt veel tijd in het uploaden van de foto's en dergelijke) wat dus betekent dat jullie nog enkele verhalen te goed hebben: Sen Monorom, Phnom Penh en intussen ook Kampot en Kep want morgen vertrekken we naar ..... de zee en t strand en naar liggen en niets doen en massage.... want ons achterwerk heeft het de laatste weken een beetje te verduren gekregen en heeft recht op wat verwennerijen!
Dan zal ik ook overdag wat meer tijd hebben om een ander te updaten dus... ik beloof niets maar doe mijn best! Hier alvast een voorproefje van the Wild West, waar het wild was, maar waar de ontspanning ook niet ver zoek was.... tot later!

xxx

Search for Flipper

Na onze eerste korte kennismaking met Snuol zijn we dus een weekje geleden (ja, ik heb vertraging met de updates ik weet het...) aanbeland in Kratie, een provinciaal stadje aan de Mekong. Dit stadje is vooral 'bekend' voor de aanwezigheid van de met uitsterven bedreigde zoetwaterdolfijn 'Irrawaddy'. Het is niet meer dan een marktplaats met enkele straten erom heen dus hebben we er slechts 1 dagje vertoefd. Het was kort maar erg rustig en aangenaam.
Na een goede nachtrust en een stevig ontbijt hebben we een boot genomen naar een eilandje dat in het midden van de Mekong ligt. Het eilandje is maar een scheet groot en aan de andere kant (die we dus vrij snel bereikten) lag een floating village. Mooi om te zien maar moeilijker om te geraken dus van op een afstand bewonderd. Het eiland was echt een verademing na de drukte van de stad: mooie omgeving, supervriendelijke locals die in hutjes wonen en zo goed als geen letter Engels spreken en een troep nieuwsgierige schoolkindjes die de vreemde snuiters (wijzelf dus) eens van korterbij kwamen bekijken. Om onze wachttijd voor de boot en hun lunchpauze aangenamer te maken hebben Kerstin en ikzelf dan maar een eigen versie van de vogeltjesdans (met zang!)ten berde gebracht. Hilariteit alom dus maar het had succes. Hebben wij ook weer een 'ijsbreker' gevonden met de jongste generatie van de locale bevolking!
Tegen een uur of vier in de namiddag zijn we dan achterop de moto gesprongen om onze ontdekking van Flipper en zijn vriendjes te beginnen. De zoetwaterdolfijn is eigenlijk helemaal niet te vergelijken met de zoetwatertegenhanger: minder speels en nieuwsgierig waardoor het niet gemakkelijk was ze in beeld te krijgen. Of je zou kunnen proberen en dan later verwijzen naar de stip in het water als zijnde een 2 meter grote dolfijn... Gewoon genieten van de rust op het water en het uitzicht dus. De dolfijnen van ver bezig zien was eigenlijk al fun genoeg. Sommige dingen moet je gewoon in je herinnering opslaan. Maar een foto van de sunset over the Mekong kon ik toch niet laten liggen dus bij deze...
Erna nog op een heuvel na een grote hoeveelheid trappen verder genoten van de duisternis die over de vallei viel en dan terug het 'dorp' in om ons weer klaar te maken voor onze volgende trip naar Sen Monorom, waar we dus bezoek kregen van onze vriend Murphy.

Murphy on the road to nowhere

Enige dagen en vooral kilometers verder zitten we alweer op een andere plek in Cambodja. Na het vlotte verloop van de eerste anderhalve week kon het wel niet anders dan dat Murphy ons toch zou vinden aan de andere kant van de wereld... T is te zeggen... Donderdag van Phnom Penh naar Kratie was een makkie naar Cambodjaanse normen. Een redelijke bus, een redelijke weg (asfalt begot) en slechts een paar tussenstops waarvan eentje in Snuol... een plek die we twee dagen later nog konden herontdekken en herontdekken... heerlijk ;-)
Van Kratie naar Sen Monorom (Mondulkiri) dus... 's Ochtends om half tien deze keer de bus moeten nemen om via Snuol (inderdaad) over te stappen op een bus naar Sen Monorom. Alles mooi gepland, we waren inderdaad mooi bij tijds in Snuol en zouden een uurtje later de bus verder kunnen nemen... Snuol is a dark hole in de the middle of nowhere waar de voornaamste bezienswaardigheden rode zandweg, Cambodjanen in pyama (ze dragen dat hier nogal graag om buiten te komen), enkele weg-restaurant-stalletjes en verder voertuigen: bussen die bijna uit elkaar vallen, pick-ups overbeladen met mensen en beesten en vracht, brommers met 3 tot 5 personen en kilo's andere dingen enz. Erg interessant dus,voor even dan toch. Om twaalf uur was onze bus er niet maar wie verwacht dat bussen hier stipt zijn...dat is bij ons niet eens altijd het geval. No worries. Om 1 uur nog niets te zien. Om 2 uur nog niets. Mmmm ze hebben hier dan toch de African way of transportation: of je nu vandaag of morgen vertrekt, als je er uiteindelijk maar geraakt. Om half drie kwam de bus er eindelijk door. Wij blij natuurlijk want een overnachting in onze favoriete spot zagen we toch niet echt zitten. Bleek dat de bus onderweg panne had gehad maar toch opnieuw klaar was voor vertrek naar Sen Monorom. Moet nog gezegd worden dat de weg van Kratie naar Snuol geasfalteerd is maar van daaruit naar S.M. 'redelijk' bumpy en 'pretty' sandy is. Om drie vertrek en om kwart na drie terug pitstop in......yep, Snuol. "De motor van de bus was niet opgewassen voor de bergen (lees heuvels) van Mondulkiri" What's next...toch een overnight in this horror town?? Nope. Rond kwart voor vier eindelijk op weg, in een bus die de oorlog nog heeft meegemaakt (die van ons dan). Resultaat: 120 kilometer zandweg met kuilen afgelegd in zo'n 5/6 uren tijd. Welliswaar zelf intussen volledig bedekt met t rode zand want de ramen van de bus mochten niet toe omdat ze door de trillingen eruit zouden vallen en omdat er aan de voorkant van de bus zoveel stof binnenkwam dit nergens meer uit de bus zou kunnen als alles toe zou zijn. Je denkt dat die 5/6 uren tijd dan zonder kleerscheuren zijn verlopen? Nope, Murphy caugth us again... net voor een leuke afdaling stoppen ze de bus en blijkt dat de remmen niet goed meer werken. Na een kwartiertje sleutelen en het anders afstellen ervan zijn we dan toch tegen een uur of half tien 's avonds aangekomen op onze eindbestemming Sen Monorom. Finally!
Sen Monorom, een stoffig, wild west provinciestadje waar op zich niet veel te beleven valt maar met een supermooie en rustgevende omgeving, waarover meer in een volgend berichtje...en dat zal voor morgen zijn want het gaat hier sluiten. Dan zal er trouwens ook nog wat meer beeldmateriaal van de meisjes zijn zodat jullie kunnen zien dat we nog steeds in goede gezondheid zijn!