Hilde Goes East

Shoot me....

2007-05-04T19:44:00.001+05:30

Hallo there!!!
ik weet het, schandalig dat ik de site niet meer geupdate heb...en zal dat op dit moment ook niet helemaal gaan doen.. Deels omdat er intussen weer zoveel gebeurd is en deels omdat ik....snel terug naar huis kom...sneller dan verwacht...dus de volledige update zal waarschijnlijk vanop belgische bodem gebeuren.
Even een heel korte recapitulatie van de laatste maand... na Jaisalmer nog 1 tussenhalte in Rajasthan gemaakt vooraleer in Delhi te belanden: enkele dagen Pushkar. Daar vooral gerecupereerd van de voorbije 'ziektes', geshopt en tot de conclusie gekomen dat het snelle van de ene naar de andere plek reizen even genoeg is geweest en de nood aan even ter plekke blijven begon op te spelen...maar 'duty calls' en in dit geval was dat de liefde want op 10 april werd ik aan de luchthaven van kathmandu verwacht om Jef op te pikken. Dus van Pushkar naar Delhi en van daar, waar het eigenlijk niet zo erg is als iedereen me deed voorkomen, na 2 dagen naar Kathmandu getrokken. Jef met open armen ontvangen ;-) en met hem nog nepalees nieuwjaar in kathmandu gevierd voor we naar Pokhara vertrokken zijn. Daar zijn we een goeie anderhalve week in totaal van alle communicatie vervreemd door een magnifieke trekking naar het Annapurna en Macchapucchre base camp in de Himalaya (onwezenlijk sjiek) en een rafting op de Kali Gandaki... GEWELDIG!! En daarna dus terug naar Kathmandu waar ik een paar dagen geleden terug afscheid heb genomen van Jef maar niet voordat ik eens goed op 'mijn bek ben gegaan' waaruit dus de reden voor mijn iets vervroegde terugkeer voortvloeit.. Normaal stonden nog een dikke 2 weken india op het programma..maar met gescheurde ligamenten en een serieuze pijn (die gelukkig erg gestild wordt door goeie nepalese pijnstillers) is dat niet even handig... DUS I'm coming home soon!!!
De verzekering is op dit moment een vlucht aan het zoeken dus hopelijk sta ik binnen enkele daagjes alweer terug op Belgische bodem!!! Probeer alleszins die zon daar te houden want heb gehoord dat het na een goeie maand zomeren terug zal gaan regenen... Dat zal voor mij pijn doen na een goeie 4 maanden zon.... Alleszins, no worries.. alles ok hier voor de rest: word door de verzekering in de watten gelegd in een vrij luxe hotel en als ze goed hun best doen kan ik misschien in business class naar huis ;-))
Ik kijk er alleszins super naar uit om jullie allemaal terug te zien. Doet me het verdriet dat ik niet meer terug naar india ga (deze reis welteverstaan) toch (een beetje) vergeten!
Alleszins, ik ga nu met mijn krukken terug naar mijn kamer strompelen waar welliswaar een tv en een stevige verdoving op mij wacht!
Dikke kussen en deze keer echt tot heel snel...LIVE!!

Jaisalmer..

2007-04-09T18:40:00.000+05:30

met de kameel de woestijn in of... het bed houden??
Na een... jaja busrit from hell aangekomen midden in de woestijn in zo'n 40 graden celcius. De belofte van een rechtstreekse bus van zo'n 12 uren is uiteindelijk uitgedraaid in een uitputtende reis van 2 bussen en a whole lot of wachttijd en een uiteindelijke aankomst na 17 uren... Resultaat: iedereen ziek bij aankomst in Jaisalmer.. iedereen behalve ikzelve, op dat moment toch. Jaisalmer ligt midden in de woestijn en is een stad die gebouwd is rond een fort in zandsteen die erboven uittorent. Heel warm en heel droog en even wennen. Na een dag echt slapen en nietsdoen was de bug uit iedereen lichaam verdwenen maar hadden ze zich allemaal in dat van mij verzameld.. niet overgeven, geen diaree maar overal waar je pijn kan hebben pijn, een stevige hoofdpijn en vooral redelijk wat koorts.. Uiteindelijk dan toch naar de dokter gegaan want nadat ik toch even de papieren bekeken had van de tropische ziektenafdeling van het ziekenhuis bleek dat dat net de symptomen voor malaria waren... Even een klein stressmomentje dus dat gelukkig na een dikke twee uren alweer met goed nieuws verteerd was. Malariatest gedaan maar negatief dus toch een serieuze buikbug die met antibiotica moest bestreden worden. We hadden normaal gezien een tocht van 2 dagen met de kameel de woestijn in geregeld maar ik heb de rest laten gaan en ben wijselijk in de goede handen van onze guesthouse-eigenaars gebleven. Een paar lieve gasten die het goede zorgen idee soms iets te letterlijk namen maar het me uiteindelijk goed naar mijn zin hebben gemaakt. Heb wel eerst even duidelijk moeten maken dat ik echt geen massage nodig had (aan elk van hen zo'n paar keer ;-)) en dat het in Belgie niet de normaalste zaak van de wereld is om aan polygamie te doen... Maar ze begrepen het snel en hebben het gehouden met me bijtijds van de nodige thee te voorzien. Van de geneugten van Jaisalmer heb ik dus niet echt kunnen genieten en heb mijn tijd vooral doorgebracht op de rooftop van het guesthouse een boek lezend dat ik van Eoin had meegekregen (te gek boek trouwens: Mr Nice van Howard Marks). Heb het nog net aangekund een kleine wandeling door een stukje van het stadje te maken maar daar is het voor mij spijtig genoeg bij gebleven... next time dan maar he...
Na terugkomst van de anderen uit de woestijn dan afscheid genomen van Eoin die zijn reis van daaruit verderzette naar China en met de drie Walen de bus opgegaan richting Pushkar, onze laatste halte samen en de laatste in Rajasthan.

Udaipur.. sprookje van 1001 nachten

2007-04-09T18:24:00.000+05:30

Na een hectische kennismaking met Rajasthan in Jaipur en de dus zo goed als slapeloze treinreis (met indiers met losse handjes...) aangekomen in Udaipur. Verwachtte een zwerm van touts en taxi - en rickshawdrivers op het perron maar niets van dat alles... Was superverbaasd maar vooral erg opgelucht dat er niet een horde schreeuwende indiers om me heen stond op nuchtere maag... Met Eoin een rickshaw genomen en op weg naar het guesthouse waar ik met de Belgen had afgesproken. Onderweg trakteerde de driver ons zelfs op een Chai die op dat moment best wel welkom was. Blijkbaar trekt Eoin de goeie 'helft' van de drivers aan als ie ergens komt...
De rit door Udaipur naar het guesthouse gaf me eigenlijk al dadelijk een ander gevoel over de stad dan ik bij Jaipur had. Heel relaxed, niet overcrowded eigenlijk redelijk zen... Ook het guesthouse gaf volledig dat beeld weer. Een prachtige view over het meer dat centraal in de stad ligt. Errond liggen ongelooflijk prachtige witte paleizen en haveli's (oude handelshuizen) en in het midden ligt het vroegere zomerpaleis van de Mahardja. Kortom eigenlijk best wel een beeld uit 1001 nachten en een plek om heerlijk tot rust te komen! T was te gek om de Belgen terug te zien en we begonnen echt wel al uit te groeien tot een echte 'reizigersgroep'... Marie, Charles en Jeremy de Walen, Thierry nog een Waal, Eoin de Ier, Sarah de Amerikaanse en ikzelve als Vlamingske... Eigenlijk best wel te gek!
In Udaipur eigenlijk veel tijd genomen om te relaxen. Ben erachter gekomen dat ik eigenlijk niet hou van te snel te reizen en overal maar even te blijven... maar aangezien ik voor de eerste keer in mijn reis een bepaalde datum heb dat ik in nepal moet zijn is het wel even wennen om echt via plan te leven... Maar we nemen het hoe het komt en in Udaipur was dat heel erg gemakkelijk. Heb er vooral veel gerust en vrijblijvend wat rondgewandeld. Geen te grote bezoeken gebracht, alleen deze keer wel aan het city palace en dat was absoluut de moeite. Voor diegenen die dromen van een romantisch huwelijk in een sprookjespaleis kunnen hier terecht (echt! maar het prijskaartje dat eraan hangt zou ik niet willen zien). En hoewel we maar een klein landje zijn... blijkbaar zijn we doorheen heel india heel bekend voor ons Belgische glaswerk (had dat al verschillende keren in het zuiden te horen gekregen.. wist ik veel) maar hier in de paleizen vind je er dus heel veel van! Toch even een trotse vibe door mijn lijf... hoewel ik moet toegeven dat ik de eerste keer toen ik erover hoorde niet goed wist waarover ze t juist hadden ;-)
Ook in Udaipur was het Gangaurfestival nog in volle gang en heeft er zelfs nog een drietal dagen langer geduurd. Elke dag tegen een uur of 17.00 - 18.00 kon je zien hoe de vrouwen in hun mooiste outfits aan de Ghats (de trappen die het meer ingaan) idols (poppenvormen) van Gauri aanbidden en decoreren en daarna boven hun hoofd in stoetvorm naar de tempels dragen. En elke avond ging dat dan gepaard met vuurwerk.
Als avondbezigheid kon je ook in zowat elk restaurant op hun rooftop naar Octupussy van James Bond gaan kijken omdat dat opgenomen is in verschillende van de paleizen in Udaipur.. Heb een poging gedaan maar het feit dat de band zo dikwijls gedraaid is en ze in de keuken Indische muziek in hoge frequentie prefereerden ging het mij toch een beetje voorbij... Soit, ze zijn er alleszins nog steeds heel erg trots op... als t maar verkoopt he ;-))
Enniewee, na een aantal dagen relaxen en 'sightseeing' in Udaipur bus geboekt naar Jaisalmer dat aan de rand van de Thar woestijn ligt... Ik probeer een van de komende wat foto's op te laden omdat dat meer zegt dan de verhalen die ik hier neerschrijf maar kan niet beloven dat dat zal lukken....

Jaipur, 'de poort' van Rajasthan

2007-04-09T17:24:00.000+05:30

Rajasthan, een sprookjesachtig maar ook hard deel van India dat vele gezichten heeft... Omdat ik langer in het zuiden gebleven ben dan gepland had ik maar zo'n 2 kleine weekjes om deze streek te ontdekken. Daardoor heb ik het ook gehouden bij enkele voor de hand liggende - en daarmee gepaard gaande toeristische - plekken. Mijn eerste beeld is daardoor misschien een beetje vertekend want hoewel de kleuren, de omgevingen, de paleizen van de Mahardja's en de forten, de woestijn etc prachtig zijn had ik het een beetje moeilijk met het wegdenken van alle toeristische winkeltjes, guesthouses en restauranten om al dat moois in zijn volle glorie te kunnen zien... Begrijp me niet verkeerd, ik heb ervan genoten maar heb alleszins weer een nieuwe reden om terug naar India te komen: het ontedekken van het 'off the beaten track' Rajasthan. Wat ook wel een kleine aanpassing heeft gevergd was inderdaad de grotere hecticiteit en aggressiviteit in het noorden wat vooral in Jaipur echt te voelen was, mijn aankomsthaven in dit deel van India. Jaipur wordt niet voor niets de poort van Rajasthan genoemd: om dit deel van India te bezoeken passeer je vaak door deze stad - die ook wel de pink city wordt genoemd. Spijtig genoeg betekent dat ook dat de stad niet veel moet doen om toeristen aan te trekken. De vele historische (en nog steeds overweldigende) monumenten zijn redelijk verwaarloosd en de grote stroom toeristen maakt ook dat de 'touts' (mensen die je constant aanspreken om je het beste restaurant, guesthouse, winkel aan te prijzen en bijna mee naartoe te sleuren of rickshawdrivers die je bijna omver rijden om je mee te nemen) er meer dan overactief zijn. Had me dan ook voorgenomen om er niet te lang te verblijven. Bij aankomst op de luchthaven een taxi gedeeld met een Roemeens meisje dat enkele jaren in Duitsland woonde. Na incheck in t guesthouse terug met haar afgesproken om aan het Nahargarh fort (tiger fort) dat vanop een rots de stad overkijkt te genieten van de zonsondergang. We waren wat te laat om het fort zelf nog te bezoeken, maar er toch op een rustige manier een eerste kijk op de stad te krijgen. De oude - roze - stad zelf ligt volledig ommuurd in het centrum van Jaipur en de meeste guesthouses en restauranten enz. liggen vooral daarbuiten omringd door ongelooflijk hectisch verkeer. Mijn enige volledige dag die ik in Jaipur zou doorbrengen dan toch besloten om alle vervoersaanbiedingen af te slaan en een stevige wandeling te maken van aan het guesthouse tot in het oude gedeelte... wat op zijn minst gezegd interessant maar vooral erg vermoeiend was... niet zozeer voor de benen maar dan vooral voor het afslaan van alle offers on the road. Ik denk dat als ik op alles had moeten ingegaan zijn ik tot op geen 2 meter van het guesthouse zou geraakt zijn. Maar intussen heb ik toch al een beetje een olifantenlaagje opgebouwd (hoewel het hier het ergste 'lastigvallen' is dat ik al heb meegemaakt) en ben geraakt waar ik naar op zoek was: de Jantar Mantar in het oude stadscentrum. Dit is een openlucht observatorium waarvan de naam letterlijk betekent: instrumenten om de harmonie van de hemel(licham)en te meten. En eigenlijk was het best wel indrukwekkend. Reuzegrote zonnewijzers in marmer die ongelooflijk gedetailleerd de juiste tijd aanduiden en daarbij nog een heel aantal andere dingen laten aflezen. Ander tot in de puntjes juiste instrumenten die de stand van de sterren op elk moment aangeven, een 'astrologische kaart' kunnen opbouwen voor elke nieuwe geboorte enz... was echt wel de moeite! Bij het binnengaan daar had ik een Ier aangesproken om samen een gids te delen (want zonder gids kan je totaal niet begrijpen wat welk instrument juist doet of toont). Eoin (Owen) had zich toch een rickshaw voor de namiddag toegeeigend en ik moet toegeven dat na mijn wandeling van zo'n 3 uurtjes, blootgesteld aan alle die indiers die altijd wel iets in de aanbieding hebben, of een praatje willen slaan of je aanstaren alsof je van mars komt, toch in de verleiding was gekomen in te gaan op Eoin's aanbod om samen met hem nog een paar andere dingen te gaan bezoeken, wat we dus ook gedaan hebben. En ik moet zeggen dat Eoin volgens mij de beste en vooral eerlijkst rickshaw-driver eruit heeft aan de haak geslagen. Een supergoeie gids, heel eerlijk over waar we best wel en niet langs binnengingen, wie we best wel of niet donaties gaven, geen winkels die we zeker moesten bezoeken enz... hij heeft Eoin op een bepaald moment zelfs even met de rickshaw laten rijden. Kortom een supergast!!! (voor diegenen die ooit in Jaipur vervoer of een gids nodig hebben: Momo - 9829163820). We zijn in onze rondrit nog langs het city palace gekomen (waar we niet binnen zijn gegaan), the palace of the winds, het waterpalace en tenslotte de Hanumantempel waar we - inderdaad ter zegening van de reis - de vele apen die op de heuvel rondslingerden voorzien hebben van wat bananen en onszelve gedompeld in een Puja. De Saddhu's in de tempel vertelden ons dat alle apen die over heel de stad verspreid zitten tegen de avond allemaal naar deze heuvel komen.. en dat zijn er kleine 1000tal! Moet wel zeggen dat we daarop niet gewacht hebben. Apen zijn soms grappig, soms schattig maar kunnen soms ook heel erg gemeen zijn... Erna nog een bezoekje gebracht aan een tapijtenweverij waar we konden zien hoe ze zulke tapijten met de hand weven... een zeer arbeidsintensief werkje: 2 mannen werken dagelijks gedurende 2 maanden tegelijkertijd om 1 tapijt klaar te krijgen. En absoluut kwaliteit af te leveren... voor de tapijtenliefhebbers onder ons.. ik denk dat ik het kaartje nog wel ergens heb en ze kunnen alles verschepen naar Belgie if we want ;-)
De dag erna begon op verschillende plaatsen in Rajasthan het 'Gangaur-festival', een festival waarbij de godin Gauri vereerd wordt door de getrouwde vrouwen die een zegening vragen voor hun mannen voor een lang en gezond leven en vooral door de niet gehuwde vrouwen die een zegening vragen om een goeie man aan de haak te slaan. 's middags terug Momo gecontacteerd die ons door een wirwar van mensen (heel veel indiers van de kleine dorpjes buiten Jaipur komen voor dit festival naar de stad), rickshaws, auto's, bussen, brommers op een superstrategische plek heeft gebracht: net voor de ingang van het city palace vanwaar een parade zou vertrekken. de hele stad is op dat moment gekleurd in de prachtigste kleuren die je je kan voorstellen! Alle vrouwen hebben echt hun mooiste sari's aan en hebben overal waar kan juwelen aan. Echt wel een prachtig kleurenspel. Grappig ook hoe de mensen van het platteland zo verwonderd naar je kunnen kijken. Zo was een gezinnetje dat echt ongeveer een kwartier op een halve meter van me af naar me was aant staren alsof ik een marsvrouwtje was dat net voor hun ogen op aarde was neergedaald... Begon me op een bepaald moment een beetje ongemakkelijk te voelen maar uiteindelijk bleek het echt een superlief gezinnetje dat geen woord Engels sprak natuurlijk en heel erg verlegen was... Zulke ontmoetingen laten je dan onmiddellijk de minder leuke vergeten...
Na de parade en na ons een weg door de massa gebaand te hebben naar ons ontmoetingspunt met Momo stond er alweer een treinreis op het programma> Intussen had Eoin besloten om dezelfde trein te nemen naar Udaipur waar ik met Marie, Charles en Jeremy had afgesproken... en dat relaas van de trein hebben jullie al kunnen lezen in een van de vorige berichtjes.

Let's 'party' in Bangalore

2007-04-07T15:03:00.000+05:30

Na een lokale bus van zo'n 5 uurtjes vanuit Puttaparthi aangekomen in Bangalore waar ik eerst op het station mijn trein voor Rajasthan (van Jaipur naar Udaipur) ben gaan boeken om te vermijden dat ik weer op een wachtlijst zou staan en daarna een lokale bus in Bangalore zelf genomen, dit keer naar MG road (meer het expat en Westerse gedeelte van de stad). Had besloten dat ik voor de eerste keer deze trip een nachtje in een iets meer 'luxueuse' omgeving wilde doorbrengen en om ook vooral een van de dingen waarvoor Bangalore eigenlijk bekend is te ontdekken: het 'uitgaansleven'. Ingecheckt in hotel, superzuivere slaapkamer met handdoeken, zeepjes, en tv!!... zo lang geleden.. lekkere douche genomen en eerst een tijdje friends gekeken wat zalig was eigenlijk... Daarna even 'stad' in om emails te checken en dan om een goeie pint te gaan drinken (in Puttaparthi is geen alcohol te verkrijgen....). Probleem as ever als je als meisje alleen reist is dat je beter niet in je eentje over de straten ronddoolt als het donker is dus ook dit keer leek het alsof mijn idee om iets te gaan drinken 's avonds in het water zou vallen.. Dus dan maar rond 17.00 (een goed uur voor een aperitief toch he??) in de internetshop gevraagd waar ik een biertje kon drinken en op aanwijzing van hen terechtgekomen in een bar waar.. .indeed bijna 100% van de aanwezigen indische mannen waren en ik er naast mezelf nog ongeveer 2 vrouwen kon tellen... een zeer bekend beeld in India... maar dit keer weerhield het me niet om toch te genieten van een frisse pint. Achteraan me aan een 'toogje' gezet aan de pooltafels en dat bleek uiteindelijk een goeie plek te zijn.
Laat me zeggen dat ik daar de tot nu toe enige geflipte echte Indische griet met 'ballen aan haar lijf' tegen ben gekomen. Ze was er aan het poolen - op zich al iets erg vrijpostigs voor een Indische vrouw - bier aan het drinken - sowieso voor de echte Hindu-Indier verboden en heeeeeeel erg vrijpostig voor een Indische vrouw - gekleed in nauwaansluitende jeans en een mini-topje - jajaja nog veeeeeelll feller vrijpostig voor een Indische vrouw - en een ongelooflijk grote mond, kortom een totaal niet alledaags tafereel. Ze begon met mij te praten en voor ik het wist stond er mij weer een nieuwe belevenis te wachten en moet zeggen dat ik wel zin had in een nieuw avontuur. Na enkele biertjes heeft ze mij (en een vriend van haar die in Bangkok woont en ze enkel avonden ervoor had leren kennen) met haar auto meegenomen voor een 'drive' around the city en een stapje in de wereld. Kan je vertellen dat de autorit niet bestemd was voor de 'faint-hearted' onder ons en een waar staaltje van 'ik ben de baas op de weg'! Geen enkel verkeerslicht of -teken volgend, alles en iedereen die in de weg stond of reed van de baan duwend en toeterend aan snelheden die je je niet kan voorstellen op een hectische verkeersbaan in bangalore... Uiteindelijk blij dat ik toch levend uit de auto ben geraakt kwamen we aan in een 'members only' bar in een shopping center (Bangalore is het IT centrum van India en ook een van de meest Westerse steden van het land met ware shopping malls met Westerse winkelketens enz...). Het uitgaansleven in Bangalore schijnt super te zijn maar blijkbaar begint het tegen een uur of 18.00 en alles sluit tegen 23.00u 24.00u... Ja, moeders en vaders, zoals in uwen tijd he...
Soit, moeilijk om uit te leggen hoe de bar eruit zag want het was een soort ouderwetse loungebar met houten deuren met glas (aan de deur wachters in een vrij grappige traditionele outfit), binnen vele tafels met houten banken bekleed met fluweel, en een aantal staantafeltjes... Dit zou een van de hippe bars van Bangalore moeten zijn... In de auto heeft het meisje (ben haar naam spijtig genoeg kwijt) zich trouwens in een nog nauwer aansluitend rokje gehesen dat net tot onder haar gat kwam... moet je niet vragen... De muziek in de bar was een combinatie van hip hop en commerciele house... Daar nog een stuk of 2 biertjes gedronken en toen was het er al afgelopen... Soit.. ik verkort het hier allemaal een beetje want het was echt een superrare maar te gekke ervaring die moeilijk op papier te zetten is...Die griet had zo'n grote mond en dacht echt dat ze de knapste en sexieste ter wereld was... ze was vol van haarzelf (in de bar ervoor heeft ze nog een groep kerels uitgedaagd om voor geld een spel snooker te spelen dat ze dan ook nog gewonnen heeft!!) en zei dat dan ook in ongeveer elke 3de zin die eruit kwam... not really my kind of people maar als belevenis te gek!!!
Erna wilde ze nog ergens een hapje gaan eten, maar met haar ideeen en rijstijl en met mijn vlucht van de ochtend erna in gedachten toch terug naar het hotel gegaan waar ik nog even genoten heb van wat ouderwets televisiekijken...
Na Puttaparthi was dit dagje Bangalore een hele omschakeling maar was terug klaar om een nieuw hoofdstuk te beginnen. Beetje met pijn in het hart weg uit het zuiden (waar ik zeker nog terug naartoe wil!!) en op naar het noorden. Jaipur (Rajasthan) om mee te beginnen.

Spirituele weg op in Puttaparthi

2007-04-07T14:06:00.000+05:30

Ja, foei, I know.. heb jullie verwaarloosd de laatste weken dus hierbij terug wat nieuws om jullie dagelijkse sleur te doorbreken... Getting back to where I left off... damn is alweer ver in het geheugen en intussen weeral vanalles meegemaakt en gezien. Ik doe mijn best om terug te gaan naar zo'n maand geleden toen ik (op 12 maart) om 5u30 's ochtends aankwam in Sai Baba's geboorteplaats Puttaparthi... Ook de plek waar de grootste ashram voor zijn volgelingen is. En niets kon meer verschillend zijn van een 'puta party' ;-)
Ik ga niet uitweiden over Sai Baba zelf en zijn ideeen enzovoorts.. heb een link toegevoegd voor de geinteresseerden 'Sai Baba voor beginners'. Na een aantal uurtjes slaap na aankomst op weg voor mijn eerste 'intrede' in de ashram. Had op voorhand besloten om niet in de ashram zelf te verblijven om zo toch een beetje 'vrijheid' te bewaren. De accommodatie in de ashram is welliswaar heel goedkoop maar je moet er minstens met 1 persoon een kamer delen (en als je met al je bagage zit is dat niet altijd zo safe denk ik dan - hoewel misschien fout gedacht van mij want de ashram zelf is superveilig), verder hang je ook vast aan de uren van 'opening en sluiting' van de poorten. 'S ochtends is dat niet zo'n probleem aangezien de poort open gaat rond 4u30 maar 's avonds moet iedereen binnen zijn om 21.00u ten laatste en moeten ook de lichten gedoofd zijn (overal - ook in de kamer... dus oogjes dicht en snaveltjes toe om 21.00u) en je mag er NERGENS roken - Sai Baba heeft er een absolute hekel aan (sorry mams, ben er dus nog altijd niet mee gestopt)...
Soit, had een guesthouse (ook goedkoop en superclean) op zo'n 5 minuutjes wandelafstand van de ashram. Goed bedekt met lange broek, tuniek tot aan de knieen met lange mouwen ashram binnen...en binnen de 5 minuten terug buiten want voor de zekerheid toch even wat info gaan vragen aan de ingang en blijkbaar moest ik ook nog een sluier/sjaal dragen... niet over mijn hoofd of zo maar over mijn schouders (die wel al bedekt waren maar toch)... terug naar de kamer dus en ditmaal 'volledig gekleed' (in zo'n 35 graden) terug naar de ashram. Spijtig genoeg is het overal in de ashram verboden om foto's te nemen dus zullen jullie het moeten doen met een beschrijving die hopelijk een beetje weergeeft hoe het er daar uitzag. Deze ashram is een hele grote en is bijna een dorp in een dorp. Er zijn vele grote woonblokken voor de accommodatie van Baba's volgelingen (voor zover ik kan inschatten en gezien heb het grootste percentage indisch - let's say 80% - en de rest Westerlingen). Verder zijn er 3 of 4 canteens waar je verschillende soorten eten kan vinden. Er is zelfs een 'shopping mall', een bank, internet en telefoonfaciliteiten enkel parkjes, enz.... Centraal is natuurlijk de Mandir, de grote tempel waar je aan de Darshan (de verschijning van een godheid - in dit geval Sai Baba) en de Bahjans (de gezangen voor de godheden) kan deelnemen. De Mandir lijkt op een grote carroussel (zo een grote met de paarden en palen...) met veel lichtblauw, lichtroze en wit, goud en tirelantijntjes... kortom vrij kitch, zoals vele andere gebouwen in en buiten de ashram... blijkbaar volledig volgens de stijl waarvan Baba houdt.. voor mij leek het wel een beetje een soort spiritueel pretpark. Na een eerste wandeling door de ashram besloten om de dag erna deel te nemen aan de eerste Darshan en Bahjans van de dag... er zijn er zo 2... en je kan kiezen vanaf welk punt je deelneemt. De eerste begint al rond 5u 's ochtends en jaja, de dees hier was op post early in the morning (na zelfs een half uurtje yoga om de ervaring compleet te maken ;-)) In de ashram is alles voor mannen en vrouwen volledig gescheiden (zelfs in de canteens eten de mannen en vrouwen volledig gescheiden en je mag enkel samen een kamer hebben als je kan bewijzen dat je getrouwd bent) en dus ook voor de darshan en bahjans is dat hetzelfde. Aan de ingang verzamelen de vrouwen voor de Ganesha (de olifantgod) tempel en de mannen iets verder aan de Mandir. Verzamelen betekent slippers ergens aan de kant leggen en dan 'Puja' doen voor en rond de tempel (Puja is de verering van de godheid of -heden en iedereen doet dat een beetje op zijn of haar manier: enkele keren rond de tempel gaan, soms op de grond gaan liggen na elke ronde of een paar keer buigen of door de knieen zakken of...) en dan in rijen en kolommen op de grond gaan zitten. Alles wordt in goeie banen geleid door de 'sheva's' die dienstdoen als de 'ashrampolitie'. Indeed, vrouwelijke sheva's voor de vrouwen en mannelijke sheva's voor de mannen. De vrouwelijke sheva's zijn allemaal gekleed in sari maar met een scoutsachtig geel met oranje sjaaltje rond hun hals en een id-kaartje, de mannelijke volledig in wit met een lichtblauwachtig sjaaltje rond de nek. In goeie banen geleid wil zeggen het zeer strenge en strikte oog van sheva's: de rijen moeten 'kaarsrecht' zijn, elk stukje huis moet quasi bedekt zijn, geen schoeisel in de buurt, en geen handtassen of eender wat... en anders krijg je heel hard naar je voeten... moet zeggen dat ik in het begin bijna schrik had van deze vrouwen. Iedereen gaat na zijn of haar Puja in rijen en kolommen zitten en wacht, mediteert... Op een bepaald moment (ik gok een dik half uur later) staan de alle vrouwen die daar al verzameld hebben recht en maken in processie-vorm al zingend een volledige toer rond de Ganesha-tempel en de Mandir. Er zijn enkele vrouwen vooraan die met een paar instrumenten de gezangen begeleiden en een paar voorzangers, de rest zingt dan elke strofe na. Alle goden worden aanzongen in het Hindi dus behalve de godennamen (oa Govinda, Ram, Krishna, Sai Baba, Shiva enz) voor mij niet te verstaan dus moest me beperken in actieve begeleiding in het meeklappen. De hele processie wordt aan weerskanten begeleid door de sheva's die ook hier weer de vorm en rechtlijnigheid in de hand houden. Heb er ook helemaal in het begin keihard naar mijn voeten gekregen omdat ik voor de processie mijn slippers aanhad die ik dus onderweg ergens aan de kant heb moeten 'gooien' voor ik wellliswaar mijn eigen plaats in de rij terug kon innemen. Hoewel voor de eerste keer een rare belevenis (scepticus die ik toch ook wel ben) vond ik dat wandelen en zingen en klappen op dit vroege uur nog wel iets hebben... De stoet mannen volgt trouwens na de stoet vrouwen als ik t goed gezien heb en zij doen exact hetzelfde.. Na de toer rond de tempel en Mandir (weer een dik half uur later denk ik) neemt iedereen zijn slippers en kussentje (dat ik dus niet had maar later wel goed verstond waarom iedereen dat had) en gaat naar de respectievelijke ingangen voor mannen en vrouwen. Daar opnieuw de slippers aan de kant en opnieuw in rijen en kolommen gaan zitten. Onderweg zijn er nog meer vrouwen bij de processie gekomen en ook hier bij het rijen vormen komen er meer en meer vrouwen bij (je kan dus ook gewoon het eerste deel skippen en vanaf hier of later inspringen maar dus hoe vroeger, hoe meer kans je hebt om vooraan in de Mandir te komen zitten). Na ook hier weer een dik half uur tot uur gewacht te hebben (jaja, de kont begint dan een beetje te slapen) moet iedere eerste persoon een nummertje nemen uit een doos en volgens die volgorde mogen de rijen de Mandir binnen. Iedereen wil natuurlijk zo snel mogelijk binnen want dan hebben ze meer kans om Sai Baba recht in de ogen te kijken (waar t iedereen hier om gaat). Dan na door met een metaaldector onderzocht te zijn de reusachtige carroussel binnen waar opnieuw iedereen in rechte lijnen en kolommen gaat zitten... en yep weer zo'n half tot een uur. Starting to know waar die kussentjes goed voor zijn! De massa mensen groeit aan en aan en de Mandir zit eigenlijk bijna vol tegen het moment dat er trompetten beginnen te schallen, een gong wordt 'beslagen' en er enkele gebeden door een microfoon schallen. Sai Baba is in zijn auto 'gestapt' en begint zijn toer in de Mandir (de man doet dit dus niet meer te voet en door alle mensen want is zo'n 81 jaar en niet meer goed te been - zit in een rolstoel). Iedereen rondom mij doet alles om in de eerste plaats oogcontact te hebben met hun god of toch alleszins om hem te zien. Wanneer hij voor de ingang van de tempel in de Mandir komt, komt hij met rolstoel uit de auto en gaat binnen in zijn tempel om zijn Puja te doen. (Een van de keren stond hij op uit zijn rolstoel om ondersteund door zijn helpers te voet de tempel binnen te gaan en iedereen rondom mij bezweek bijna onder de emoties... sommigen begonnen te huilen, met de handen in de lucht te juichen, klappen... rare toestanden en ervaring...). Wanneer hij binnen is beginnen de Bahjans ongeveer een kwartiertje, half uurtje later: er wordt dan gedurende een goed half uur weer gezongen met voorzangers en muzikanten vooraan een volle Mandir die nazingt... best wel een geladen ervaring.. zelfs voor een 'non-believer' als mezelf! Toch enkele kriebels die dan over je vel gaan. Op een gegeven moment terug trompetgeschal en de gong, Baba komt buiten, gaat in zijn auto en keert door het volk terug naar zijn verblijf. Hierna verlaat iedereen de Mandir en rond 9u45 is de eerste 'ronde' gedaan. De hele sessie wordt 's namiddags nog es overgedaan van ongeveer 13u30 tot 18u00. Ik moet eerlijk zijn dat ik ertoe geraakt ben om 2-maal 's ochtends het hele ritueel mee te doen, erna nog 1 keer vanaf de Mandir dus niet meer de processie en het lange wachten ervoor - enkel de darshan en de bahjans) en dan 's namiddag nog 2-maal ook enkel het Mandir-stuk. Not bad vind ik zelf voor een niet Baba-devotee. En ik ben nog steeds niet omgetoverd tot eentje, maar moet wel zeggen dat ik de sfeer en het gevoel errond best wel fijn vond. Ergens heel erg rustgevend en inspirerend.
Naast de ashram-bezigheden ben ik er nog een aantal fijne mensen tegengekomen door wie ik een Indische dokter ontdekt heb die elke avond op het dak van zijn hospitaal een gratis yoga sessie gaf (waar ik gretig aan deelgenomen heb) en een Argentijn die me heeft ingewijd in de beginselen van T'ai Chi... heerlijk! Verder een Nederlandse kerel ontmoet die met zijn moeder verhuist is naar Puttaparthi. Beide zijn hevige Sai Baba devotees en het was wel interessant om hun over hun ideeen over leven en dood te horen. Hij geloofde volledig in reincarnatie en was ervan overtuigd dat we elkaar in een vorig leven al es ontmoet hadden... Een Zuid-Afrikaanse Indische vrouw die me ook uitgenodigd heeft om haar te bezoeken in Zuid-Afrika... enz...
Moet zeggen dat ik na een weekje Puttaparthi weer een heel nieuwe ervaring rijker ben en ik volledig 'shanti' terug klaar was voor een nieuwe stap in mijn avontuur... Terug naar Bangalore waarna ik mijn-vliegangst -trotserend de lucht inga voor de ontdekking van Rajasthan (en het weerzien van Marie, Charles en hun pas gearriveerde maat Jeremi).

Treinrijden in India...

2007-03-23T20:17:00.000+05:30

...is ook weer iets nieuws. Heb er intussen twee opzitten en 't is weer een nieuwe ervaring rijker. Eerst zou ik van Hampi naar Goa gaan voor een dag of twee om van daar de trein te nemen (30 uren!) naar Rajasthan maar door de verhalen van een paar mensen die ik in Gokarna ben tegengekomen was ik toch nieuwsgierig geworden naar het walhalla van Sai Baba.. Puttaparthi. Plannen omgegooid en vanuit Hampi (Hospet eigenlijk) de trein geboekt naar Dharamvaram vanwaar het nog een dik anderhalf uur met de local bus naar Puttaparthi was.. een onderneming waar ik op dat moment toch wat zenuwachtig voor was.. ook al omdat het de eerste trein was en ik niet echt wist waarin ik terecht zou komen en ook omdat het een treinrit van welliswaar maar 6 uurtjes was, maar dat betekende wel dat ik om 2.00u 's nachts in het station van D. nog een tweetal uren op de bus naar Puttaparthi moest wachten.. in mijn uppie. Maar om acht op het station aangekomen en dadelijk eigenlijk met een Frans meisje aan de praat geraakt. Zij had geen reservatie en moest die op de trein nog regelen.. dacht al dat ik lucky was met de mijne want zij was dus nog niet zeker van een plek (en moest tot bangalore gaan wat de hele nacht was). Dacht zeg ik dus wel want wat blijkt op de trein.. dat de kerel van het agentschap me in de luren had gelegd en hoewel ik er uitdrukkelijk achter gevraagd had.. ik toch op de waiting list stond. Maar niet op mijn mondje gevallen als ik ben heb ik na twee uren op en af schipperen tussen verschillende 'coaches' toch een plek (in een upperbed) afgeluisd gekregen van de conducteur. Kon ik toch nog een 4tal uurtjes proberen mijn ogen toe te doen. Een sleepertrein 2nd class non airco betekent dus dat je een wagon hebt met 3 lagen bedden tegenover elkaar dan nog telkens 2 bedden boven elkaar in het gangpad. Van de onderste twee bedden is overdag het bovenste opgeklapt en zit iedereen op het onderste dus is het altijd beter om een 'upperbed' te hebben.. dan kan je daar direct je bagage op vastmaken en kan je gaan liggen wanneer je wil. Er zit ook niemand anders op en je moet niet wachten tot iedereen 'zin' heeft om te gaan slapen.
Het treinreizen is op zich wel leuk want je leert er ook 'leuke' indiers kennen.. (ook nog altijd een hele hoop ambetanterikken hoor...). Want hoewel ik india op zich echt te gek vind zijn er genoeg dingen aan veel indiers zelf die me zot maken en soms zelfs mateloos irriteren: iets waar ik nooit aan zal wennen is het degoutante rochelen en tuffen overal waar ze maar kunnen. En rochelen is niet een keer he, soms denk ik dat ze hun hele keel, longen en weet ik wat nog allemaal naar boven halen en eruit zullen spuwen... walgelijk! Verder is er het aanstaren alsof je van Mars komt, t constante lastigvallen (vooral hier in het noorden), het knikkebollen (zowat alle indiers doen echt iets raars met hun hoofd, kan t niet uitleggen maar ze doen het te pas en te onpas en als je ze iets vraagt weet je eigenlijk niet of het ja, of nee, of ik weet niet of... is...), het lawaai dat ze maken, het geen gesprek kunnen voeren (velen van ze dan toch want denk echt dat ze soms niet echt van deze wereld zijn en ergens tussen hemel en aarde zweven...) en het nooit kunnen vertrouwen van verkopers of agencies of ... Maar ze zijn zo dus niet allemaal. Toen ik eerst op de trein kwam, kwam ik terecht bij een superlief, al iets ouder koppel van Bangalore die me dadelijk echt op mijn gemak stelden en vooral superlief waren toen bleek dat ik geen plek had op de trein. Heel relaxte mensen maar welliswaar van de middenklasse wat ook dadelijk het verschil een beetje verklaart. Dan dus van wagon moeten veranderen waar ik ook weer bij een iets welgestelder koppel met hun dochter terecht kwam. Je krijgt dan ook wel wat verhalen van hen te horen en dan krijg je toch weer wat meer sympathie voor de indiers zelf...Uiteindelijk ben ik dan in een nog andere wagon terecht gekomen op mijn bed, waar ik de komende 4 uurtjes dan toch wat heb kunnen rusten. Het Franse meisje zat/lag blijkbaar ook in die wagon, maar welliswaar op de grond want voor haar was er dus nog geen plek. Toen ik om 2.00u dan moest uitstappen wilden ze eerst mijn plek aan een indische kerel geven maar hebben we er wel voor gezorgd dat zij daar kon gaan liggen. Op het station eerst even zenuwachtig want het is toch niet niks om als meisje alleen midden in de nacht ergens aan te komen maar uiteindelijk is er in in de stations in india altijd volk en lopen er eigenlijk ook wel best veel politiekerels rond. Dus voelde me niet echt op mijn ongemak en heb mijn twee uurtjes daar gespendeerd met het invullen van sudoku onder vele nieuwsgierige indische ogen (ik ben het aanstaren eigenlijk echt wel al gewend en kan t eigenlijk best wel negeren) en onder het luide geroep van de CHAI (Indische thee)-mannen. Uiteindelijk een jonge Indische doctoraatsstudent tegengekomen die zijn grootvader in Puttaparthi ging opzoeken en samen de bus genomen tot Puttaparthi. Eind goed al goed en de trip viel uiteindelijk best wel mee. Vermoeiend wel maar best gemakkelijk.
Tweede treinreis heb ik net achter de rug van Jaipur naar Udaipur. Ditmaal een 11-urende trip en voor de zekerheid had ik mijn ticket zelf (dus niet meer met een agentschap want dus al te veel slechte ervaringen mee gehad) in Bangalore gekocht en dus had een upperbed en dit keer zeker geen wachtlijst. Een Ierse kerel die ik in Jaipur had leren kennen had vandaar ook nog een ticket voor een bed op dezelfde plek kunnen krijgen dus was ik dit keer niet helemaal in mijn uppie op de trein. De nacht eigenlijk goed doorgekomen. Dit keer niet echt contact gehad met locals want was intussen als 22u30 toen de trein vertrok en iedereen was zich eigenlijk aant klaarmaken voor het slapen en aangezien ik best wel moe was heb ik hetzelfde gedaan. Een redelijke nacht gehad, maar toch niet superveel geslapen want je zit er toch constant mee in je hoofd dat je je bagage in het oog moet houden. Mijn grote backpack maak ik wel met een ketting vast maar de kleine rugzak met alle belangrijke spullen slaap ik mee in mijn armen alsof het mijn kindje is.. 'cosy' maar niet echt comfortabel ;-) Als je dan ook nog een Indier hebt onder je die het midden in de nacht in zijn hoofd krijgt om mij es te proberen betasten dan heb je het helemaal gehad. Hij heeft het welliswaar (gelukkig) maar 1 keer geprobeerd want wil niet herhalen wat ik m allemaal naar zijn hoofd geslingerd heb, maar hij heeft het geweten!!! Spijtig genoeg was ik door t verschieten er op dat moment niet toe gekomen om mijn schoenen te gebruiken om zijn handen te laten voelen dat ze niet op de juiste plek waren.. maar if there would be a next time (hopelijk niet natuurlijk)... they will feel it!!!
Al bij al... treinen in India is again... something else...

Picture time!!

2007-03-21T15:42:00.000+05:30

Beste vrienden en familie.. ik heb vandaag mijn best gedaan om jullie wat fotootjes te bezorgen. Heb nu enkele uren besteed aan een pc'tje in de airco en ga terug de zon opzoeken... dus de verhaaltjes die jullie nog tegoed hebben volgen op een latere datum... Ben intussen in Rajasthan, Jaipur en vertrek vanavond met een nachttrein naar Udaipur waar ik terug verenigd zal worden met Marie en Charles en een vriend van hen die een weekje geleden in india is aangekomen. Enjoy the pics en laat nog eens iets van jullie horen!! Soms lijkt het alsof ik de site update voor de muren ;-)) Dikke kussen uit een nog steeds heel heet (en nog heter wordend) India. And I still love it!! Namaste!

Magisch Hampi

2007-03-18T17:44:00.000+05:30

Hampi... Een van de plaatsten die bovenaan mijn lijstje stonden al voor ik naar india kwam. Mijn eerste introductie samen met Stijn in Lille (Cultureel festival volledig rond India) had me er al supernieuwsgierig naar gemaakt. En van velen die ik onderweg hier ben tegengekomen kreeg ik ook niets anders dan goeds te horen dus na Gokarna volgende halte Hampi... en ik kan zeggen dat de goeie verhalen niet overdreven waren...
In Gokarna vertrokken met de laatste (lokale) bus voor een rit van uurtje naar het volgende dorp waar ik een 3-tal uren later mijn eerste sleeperbus op zou gaan voor een nachtje. Zoals gewoonlijk was de bus later dan verwacht maar het nodige entertainment was aanwezig...Dat weekend werd er in heel India namelijk Holi gevierd. Een feest waarbij vele Indiers zich verkleden en de straten afgaan en overal een dansje doen - liefst in ruil voor wat baksjeesh natuurlijk. Een beetje een combinatie van carnaval en driekoningen bij ons... Het meest opvallende van Holi is echter dat ze elkaar met gekleurde vloeistoffen besmeuren waardoor alles een nogal smerig zooitje wordt. Tel daarbij dat de meeste indiers niet drinken maar op holi toch op een of andere manier in een andere wereld geraken dus nog zotter dan dat ze normaal al zijn... Wat het kleurenfestijn betreft was het in Gokarna en daarrond nogal stil maar hun dansjes waren nog best wel te pruimen... zeker als je ergens vastzit in een gat en niet weet of de bus uberhaupt wel op gaat komen dagen.. Maar dat deed ze dus wel, een dik uur te laat maar beter laat dan nooit natuurlijk. Een sleeper-bus heeft dus geen stoelen maar enkel bedden en deed eerst een beetje claustrofobisch aan maar moet zeggen dat ik me na een half uurtje toch goed geinstalleerd had. Welliswaar volledig achteraan in de bus zodat ik elk hobbeltje in de weg wel goed kon voelen. Maar heb goed geslapen en vooral: heb door het midddenachterraam kunnen genieten van een volledige maan-eclips die tussen 2 en 3u 's nachts in India te zien was... SUPERmagisch eigenlijk.
Soit, ochtend erna, toch een beetje geradbraakt, aangekomen in Hampi en op zoek gegaan naar een guesthouse. Het dorpje zelf ligt aan de ene kant van de rivier maar de meeste guesthouses liggen aan de andere kant dus de boot op en dan op zoek maar. Aanbod genoeg en zelfs moeilijk om een keuze te maken want allemaal even relaxed en met supermooie views. Maar was moe en mijn buik begon op te spelen dus heb er niet direct ten volle van kunnen genieten. Eenmaal ingecheckt horizontaal gaan liggen om te rusten en regelmatig het toilet op te zoeken... Maar het kon erger want vanuit de hangmat had ik een ongelooflijk uitzicht over jonge groene rijstvelden, de rivier en in de verte de bergen... Genoeg om toch weg te dromen en af en toe de krampen te vergeten. In Hampi werd Holi trouwens wel ten volle gevierd maar daar heb ik door mijn vervelende darmpjes (beetje gelukkig maar) niet echt aan deelgenomen.. maar kon de resultaten enkele dagen erna nog zien rondom: sommige van de kleuren gingen pas na een aantal dagen of week van de mensen hun huid, haren, kleren etc... dus alles zag er nogal 'begaaid' uit...
Na een dag en nacht rust toch op pad gegaan met twee Duitsers die ik in de bus had leren kennen (Beate en Horst) omdat ik echt zin had om meer van dat moois te zien. De rivier terug overgestoken en begonnen in het dorpje zelf. Hampi was van ongeveer 1300 tot 1500 een van de grootste en bekendste koninkrijken van die tijd... Sommigen zeggen zelfs dat het marktplein (Hampi Bazaar) bekender en belangrijker was dan dat in Rome. Blijkbaar woonden er in die tijd in en rond Hampi meer dan een 1.000.000 mensen.. Nu wonen er nog zo'n 3000. Van de grote bazaar blijft enkel een langwerpig plein over met aan beide kanten souvenirshopjes, eet- en drinkstalletjes, reisagentschappen etc... en aan het einde welliswaar een van de grotere en best bewaarde tempels (is als ik me niet vergis ook de enige in Hampi nog in gebruik is). Rondom Hampi zie je enkel nog de geest van het koninkrijk dat het ooit is geweest want na 200 jaar een bloeiend commercieel wereldcentrum te zijn geweest werd het koninkrijk overmeesterd door de moslims en werd alles wat met hindoeisme te maken had vernield...
Om er niet te hard tegenaan te gaan dus eerst enkel de tempel in 'het centrum' en de omliggende ruines van baden, tempels etc bezocht... Een eerste keninsmaking met wat me de volgende dagen nog te wachten stond. 's Avonds dan met de moto naar een heuvel gereden waar een Hanumantempel staat (Hanuman is de aapgod - toepasselijk genoeg zit de hele heuvel ook vol apen - en wordt oa aanbeden om gezegend te worden voor een veilige reis... heb daar dan ook zelf een donatie en puja gedaan om me te laten 'zegenen' voor de verdere tocht). De tempel zelf is niet zo indrukwekkend maar de heuvel wordt dan ook vooral beklommen voor het uitzicht met zonsondergang... Prachtig! van daaruit kreeg ik een eerste beeld van hoe divers het landschap er wel niet is. Bergen die bestaan uit lukraak opgestapelde rotsblokken afgewisseld met frisgroene rijstvelden, palmboombossen en bananenplantvelden. Daartussenin lopen verschillende rivieren wat soms een beetje een sprookjesachtig landschap geeft... Kan er echt alleen maar in superlatieven over spreken... Je voelt je er echt 'on top of the world' en dat met als toetje een magnifieke zonsondergang...
De dag erna (na een niet geweldige nacht) toch weer op pad met een Franstalig Belgisch koppel (Marie en Charles) en twee Franse meisjes (Julie en Cath) die ik de dag ervoor nog had leren kennen. Fiets gehuurd om de hele buurt rondom het dorp te verkennen (zo'n 26 vierkante km in totaal...). Achteraf bekeken zottewerk om in een temperatuur van zo'n 35 a 40 graden te gaan rondfietsen (en het is daar dus niet helemaal vlak...) maar toch vol goede moed op pad. Je rijdt er dus wel echt in een landschap waar je de glorie van het koninkrijk dat het eens geweest is duidelijk voelt en ook ziet aan al de ruines die her en der verspreid liggen... Overal waar je kijkt zie je wel ruines van tempels, olifantstallen, koninklijke baden enz tussen de bergen liggen en je kan er dus ook dagen in rondfietsen en stoppen en bekijken en verdergaan... maar wij hebben er dus een (beetje een willekeurige) keuze uit gemaakt (en wel de belangrijkste gezien)... Rond een uur of 16.30 hadden we er dan ook zo goed als genoeg van ... de hoeveelheid aan tempels maar vooral de tropische temperaturen zorgden ervoor dat we het wel voor bekeken wilden houden... Bleek echter ineens dat we op de plek waar we toen waren de keuze hadden om de 12-tal kilometer die we tot dan hadden afgelegd terug te doen of om een kortere (een 3-tal km) weg te nemen die welliswaar eigenlijk enkel te voet te doen was... Toch gekozen voor de laatste optie met als gevolg dat we onze fiets vaker hebben moeten dragen maar uiteindelijk toch (volledig uitgeput) terug thuis te komen. Kan je vertellen dat mijn lamp volledig uit was en mijn lichaam gaf er ook de brui aan.. De buikloop en krampen namen toe en ik moest echt wel even een pauze inlassen. Wat me ook superdeugd heeft gedaan... Hele dag erna niets gedaan (zelf mijn wasje op het gemak in het sop gestoken) en in de hangmat afwisselend geslapen, muziek geluisterd, gelezen... korom zalig nietsdoen! En mijn lijf vond dat het ok was want na een dagje relaxen waren mijn batterijen weer helemaal opgeladen. Ben dan ook verhuisd naar het guesthouse waar mijn franstalige vrienden zaten en heb de rest van de week met hen opgetrokken. Kon er echt niet toe komen om te vertrekken. Zijn nog naar een meer en waterval in de buurt gegaan waar we heerlijk konden afkoelen in heel helder water... jaja het bestaat ook in india! verder heb ik me daar zelfs de discipline op kunnen leggen om elke dag om 6u30 op te staan voor een yoga sessie op het gras aan de rivier... Kortom een heerlijke mix van cultuur, natuur en vooral veel shanti shanti shanti!!!
Als ik al een lijstje zou hebben met mooiste dingen die ik in mijn leven heb gezien, neemt Hampi daar zeker een van de eerste plaatsen in. Absoluut een aanrader...

intermezzo

2007-03-13T16:48:00.000+05:30

Hellow!
even een tussendoortje met wat antwoordjes op de berichtjes en dan morgen een update over hampi (dat ik intussen sinds eergisteren avond met pijn in het hart verlaten heb).
Wat het duiken betreft... Aan de foto's kan je het al zien en uit mijn verhalen... ben er inderdaad aan verknocht geworden en heb al weer zin om terug onder water te gaan maar zal nog effe wachten zijn.
Truusje, stuur me es een fotooke van je meisje door... ben er benieuwd naar hoe ze intussen gegroeid is... nog veel problemen met het buikje of intussen in orde? Jullie cadeautje heb ik hier trouwens al heel vaak gedragen (vergeet altijd de afrikaanse naam ervan) en heb er al veel complimentjes voor gehad! dikke kus terug aan jullie allemaal.
En Pascalino.. stuur me es een mail met wat meer uitleg want nu heb je me wel heel erg nieuwsgierig gemaakt!!
tot morgen!
xxx
h.
PS ben me hier heel hard aant bezinnen want al een paar dagen vroeger opgestaan dan dat ik normaal doe als ik moet gaan werken... Ge ziet het is nooit te laat om goeie gewoontes te creeren maar om ze te houden... dat valt nog af te wachten want ik slaap nog altijd heel erg graag!

'Mother India'

2007-03-10T13:19:00.000+05:30

Het vorige berichtje stond nog in mijn blog maar op draft...Bij deze dus gepubliceerd maar welliswaar intussen bijna 'verjaard.'
Na twee weken 'radiostilte' maar heel wat kilometers en ervaringen verder weer wat nieuws en dit keer ... uit India. Het land waar je van kan houden maar absoluut ook af en toe zot van kan worden en kan gaan 'haten'. Heb intussen zoveel indrukken opgedaan en mensen ontmoet dat het te veel wordt om allemaal neer te schrijven... Maar het is inderdaad een aparte ervaring. Ze zeggen dat er van india een soort energie uitgaat, een land dat echt onder je huid kruipt... Stond altijd sceptisch tegenover zulke uitspraken maar moet nu, welliswaar nog maar na korte tijd, toegeven dat er hier echt wel iets in de lucht hangt... t Uitleggen kan ik niet maar je kan zeggen... there's something about India... Het lijkt ergens wel alsof de indiers ergens leven in droomwereld.. alleszins eentje die niet helemaal van deze aarde is. De godsdiensten, de gewoontes, de manier van omgaan... alles eraan lijkt wel iets magisch te hebben... Nu lijkt het alsof ik helemaal ingepalmd ben door dit reusachtige land maar zover is het nog niet ;-) Naast the magic feeling zijn er ook heel veel dingen waar je gek van wordt in india en ik denk dat ik nog geen 10de ervan meegemaakt heb. En ik heb tot nu toe enkel in het zuiden rondgetoerd (vooral in de 'provincie' Karnataka en ga morgenavond naar 'provincie' Andhra Pradesh).
Eerste ervaring in Bangalore was er direct middenin... want grote stad, chaos alom dus... Het is inderdaad waar dat Indiers rijden gelijk gekken. Veel regels bestaan er niet of worden alleszins niet nageleefd... De regel is: toeteren... Maar op een of andere bizarre manier lijkt dat wel te werken. Moet zeggen dat ikme in de taxi van de luchthaven naar Gandinagar, de buurt in Bangalore met de meeste budgethotels - en ook de drukste en meest indische buurt van de stad - waande ik me ergens in een of andere film. De combinatie van bijna 36 uren op de been, een keihete taxi, een chauffeur die me niet verstaat (soit, ik hem ook niet), loeiharde Indische muziek - want daar houden ze absoluut van...hoe luider hoe beter - de indiers stonden niet vooraan in de rij denk ik toen het gehoor werd uitgedeeld want volgens mij zijn ze allemaal een beetje aan de dove kant ;-) - en een chaos van jewelste buiten leken echt irreeel op dat moment. Maar dan toch veilig aangekomen en na enige zoektocht het guesthouse gevonden dat ik zocht (Indiers blijken ook niet echt overeen te komen wat betreft waar iets ligt... je kan het aan 5 mensen vragen en alle vijf zullen ze in vijf verschillende richtingen sturen... of ze weten waar het is of niet... ze zullen je altijd de weg wijzen!). Nachtje en dagje Bangalore en dan, tough as I am, direct de nachtbus op naar Gokarna. Was in eerste instantie niet de bedoeling om al dadelijk terug te vertrekken maar iemand tegengekomen die naar Gokarna ging, die plek stond ook ergens op mijn lijstje, ben geen grote fan van grote steden dus de beslissing was snel gemaakt... ook fijn om de eerste travelstapjes in india niet alleen te moeten doen!
Een stevige busrit - de indiers moeten niet onderdoen voor andere landen wat betreft niet altijd eerlijk zijn over wat ze beloven: sleeperbus met airco bleek een rammelbus met zetels en geen airco (dat laatste kan me niet schelen maar mijn achterwerk had niet zo veel zin in de rest but no choice of course... - en een platte band later aangekomen in Gokarna. Een Italiaan op de bus tijdens de vervanging van de band leren kennen die al vaker in Gokarna was geweest dus wel fijn om wat meer info te krijgen van een 'conoisseur' niewaar... Hoewel Gokarna niet zo moeilijk is om te ontdekken aangezien het maar een klein plaatsje is aan de kust, iets ten zuiden van Goa. Het is voor de Hindus een erg heilige plek en er is dan ook een hele passage van Hindu pelgrims die er de verschillende tempels komen bezoeken en zich dan wagen aan een (volledig gekleed) bad in de zee. Buitenlanders mogen spijtig genoeg niet binnen in de tempels dus heb van het spirituele aspect niet veel kunnen meepikken. Verder is Gokarna ook een plek waar je vele verstokte hippies kan vinden die hun dagen slijten met stickies te roken op het strand in heus ware hippie-outfit.. maar dit geeft het dorpje en zijn verschillende stranden dan ook wel een super-relaxte 'ambiance'. Fijn om op die manier in India te starten. En buiten mijn verwachtingen om waren de stranden zelfs erg te pruimen en nog niet eens zo smerig.. Gokarna beach zelf viel mee en wordt vooral door de indiers bezocht.. Kudle beach en vooral Om Beach (kan het toepasselijker) zijn best mooie stranden met slechts een handvol strandbarretjes en wat hutten (dus geen Goa hier...- alle denk ik toch want ben er natuurlijk nog niet geweest...). Kortom heb er een aantal dagen tijd genomen om op mijn gemak aan india, indiers, koeien, geuren, eten etc te wennen. De eerste dagen was het niet helemaal gemakkelijk omdat ik oververmoeid was en een stevige aanval van heimwee had gekregen dus even tanden moeten bijten maar daarna is de spirit weer eens zo hoog!
Vorige zaterdag waren de batterijen dan ook helemaal opgeladen en heb ik mijn tocht verder gezet naar Hampi waar ik op dit moment vertoef (al sinds een week - blijk hier niet weg te geraken... heeft te maken met de omgeving die echt magnifiek is maar ook een beetje met mijn eerste aanvaring met buikloop in de twee maanden die ik intussen onderweg ben). Maar daarover meer in een volgend berichtje..heb om 15.00u afgesproken om naar een meer hier in de buurt te gaan en moet de rivier nog over... Tot later!
Trouwens op foto's wordt het nog even wachten... De verbindingen zijn hier super super super traag op de meeste plaatsen, de verbinding valt dan ook nog eens om de haverklap uit - kl*te als je net wil versturen of zo en stroomonderbrekingen zijn hier talrijker dan inderdaad stroom hebben... verklaart ook meteen een beetje de stilte van de laatste 2 weken... But I'll try to do my best to keep up with myself...
Doeiiiiii xxxx

India, a whole new experience

2007-02-27T17:11:00.000+05:30

...nadat ik ontdekt heb hoeveel een mens aankan als hij geen andere keuze heeft en doormoet... oftewel mijn recordtravel tot nu toe. Na 10 dagen chillen op mijn lui gat vond 'iemand' blijkbaar dat het genoeg was geweest. Trip terug naar Bangkok was de moeite - lang - maar in niets te vergelijken met de reis naar India. Even terug naar Koh Tao vanwaar ik de boot genomen heb met de 2 Belgen Mike en Koen (die intussen in Cambodja zitten). Na 3,5u boot aangekomen in Chumphon waar we zo'n 4 uren op onze bus moesten wachten. Deze keer wel een leuke wachttijd: combinatie van enkele biertjes en een "dancing divers"-choreografie.. Hilariteit alom. Uiteindelijk dus om 5u 's ochtends in Bangkok aangekomen waar ik na 4u zoeken en wachten eindelijk een kamer heb gevonden die ik nog zo'n twee uurtjes later kon behuizen... hoewel behuizen is veel gezegd... denk als ik goed oppervlakte kan inschatten zal het 'kot' misschien zo'n 1,5 meter op 3 meter geweest zijn... en bed met vier muren errond en net plek om mijn rugzak te zetten dus... Maar ja voor 1 nachtje kan je niet sukkelen he. Dan vroeg uit de veren voor de check out en laatste dagje bangkok wat rondgehangen en nog iets gaan eten met de italiaan die ik twee weken eerder op de bus tegen was gekomen.
Netjes op tijd zoals gevraagd arriveerde ik dan om half 12 (zelfs een half uur te vroeg) 's nachts op de luchthaven voor mijn vlucht van 2u40..... tarara... Air India had even op eigen houtje beslist dat ze de vlucht pas om 5u40 zouden laten vertrekken zonder ook maar iemand ervan op de hoogte te brengen (had al gehoord dat het een shitty maatschappij is maar toch)... nachtje luchthaven dus...Maar ja what to do about it dan er maar het beste van te maken. We hadden ter compensatie wel een uitnodiging voor de loungebar gekregen dus na wat last shopping om mijn bahts op te maken, telefoontjes om de kaart leeg te bellen mij neergevleid in de fauteuils van de lounge waar je gratis lekkere dingen kon eten en drinken dus heb ik me daar lekker getrakteerd op een goed! glas rode wijn (x3 ;-)) en dat was wel even geleden... Door de vertraging had ik natuurlijk mijn andere vlucht van Delhi naar Bangalore (in het zuiden van India) gemist waardoor ik ook in Delhi nog een aantal uren op de luchthaven kon vertoeven vooraleer ik verder kon. Uiteindelijk om 22.00u 's avonds na meer dan 36 uren wakker te zijn geweest in Bangalore in bed getuimeld... Dan weet je pas goed wat voor een zalige uitvinding een bed is!!!

Nog fotootjes duiken en koh tao

2007-02-27T15:55:00.000+05:30

Diving Adventure

2007-02-25T12:11:00.000+05:30

En dan finally, yep Markje, ben gaan duiken!! En niet zo'n beetje. heb echt de smaak te pakken gekregen... heerlijk! Een advanced Adventure cursus SSI met 5 duiken en dan nog 6 fun dives extra.. kan wel al tellen in mijn logboek! Kan niet wachten om dat verder aan te vullen!
Heb op Koh Tao de meest relaxte 10 dagen meegemaakt met een goeie mix van niksdoen, duiken en snorkelen, frisbee'en en leuke mensen leren kennen! Was echt supertof en dat maakt ook dat ik er de volledige 10 dagen ben gebleven (wilde eerst nog naar een ander eiland trekken maar het was er eigenlijk te leuk).
Zoals jullie in een van de vorige verhaaltjes konden lezen was het in eerste instantie niet zo gemakkelijk om een verblijfplaats annex duikplek te vinden maar uiteindelijk blijkt dat ik echt goed terecht ben gekomen. Scuba-junction (voor de geinteresseerden: de link staat op de site) is echt een leuke groep mensen en vooral een erg professionele groep mensen want heb toch wel wat minder goeie verhalen gehoord ivm safety en proffessionaliteit van een deel van de talrijke duikmogelijkheden en scholen op Koh Tao. Heel toevallig de manager een Belg dus kon niet beter he ;-). Er waren ook nog 2 Belgische instructeurs Cat (en haar man Wes - een Amerikaan) en Koen en voor de rest een hele bunch leuke mensen met wie ik me goed geamusseerd hebt, in het water maar ook met 'feestjes' op het strand. Ben veel opgetrokken met Koen en zijn eveneens Belgische maat Mike die voor zo'n jaartje op reis is. Twee leuke kerels (wonen allebei normaal in Oostenrijk) natuurlijk ,jawel jawel, afkomstig uit Limburg!! Couldn't be better. Ook nog twee keileuke Deense meiden leren kennen, Kamilla en Heidi waar ik ook de bloemetjes mee buiten heb gezet. En ik denk dat ik in juni of augustus het vliegtuig eens ga nemen richting Kopenhagen... als zij me niet voor zijn naar Belgie want allebei zot van Leffe dat veel te duur is in hun land. Soit... het belangrijkste en beste deel van mijn verblijf op het eiland: het duiken... amai, is wel een verschilleke tegenover het duiken in Belgie of Nederland. Alleen al de temperatuur van het water: op diepte 28 tot 29graden, heerlijk.. kan t me al niet voorstellen dat ik het met heel wat minder aangekund heb in Belgie. En dan de 'landschappen'!!! Echt een tweede wereld daar onder water!!! De mooiste koralen en anemonen die een heus maanlandschap vormen...de gekste vissen met de meest uiteenlopende kleurtjes of 'features' en ook enkele die niet zo tof zijn om tegen te komen...de triggerfish... Deze is blijkbaar niet zo gesteld op duikers in zijn aanwezigheid en laat dat ook serieus merken. Heb er niet direct last van gehad maar weet nu toch wel dat ik als het moet heeeel hard kan zwemmen :-D
En dan heb ik ook op een van de duiken en echte haai gezien... GEWELDIG!!! Welliswaar een reef shark dus een niet zo groot exemplaar maar toch zo'n goeie 1,5 tot 2m lange vis...geeft echt wel een apart gevoel als je dat ineens maar een paar meter van je af ziet voorbijkomen. Om een lang verhaal kort te maken...t duiken (en ook snorkelen) was super en om dat kracht bij te zetten hierbij al een kleine selectie fotootjes.. er volgen er nog!

Sihanoukville en exit Cambodja

2007-02-24T14:34:00.000+05:30

Na een taxirit van anderhalf uur met z'n zessen plus bagage, aangekomen in Sihanoukville. Voor ons een oase van enkele dagen rust voor ons afscheid van het land. Lees dus: eigenlijk met ons 'lui gat' twee dagen op het strand liggen en lekker niks doen... En dat hebben we daar eigenlijk ook wel gedaan... Toch hebben we ons 'lui gat' ook weer even gelicht om een dagje met de moto rond te toeren en de verschillende

stranden en rest van de omgeving te bekijken. Sihanoukville is eigenlijk de gootste haven van Cambodja en heeft voorlopig nog niet de toeristische boom gekend die ze er wel verwacht hadden... maar ze zijn toch goed op weg. Heel wat (buitenlandse) projectontwikkelaars palmen de verschillende gebieden in en bouwen ze vol net guesthouses en grote hotels met bijbehorende strand. Het ziet ernaar uit dat ze er in de toekomst wel een soort 'Benidorm' van willen maken...
Soit, na drie dagen strand, zon en zee werd het tijd om Cambodja te verlaten en terug te keren naar Bangkok. En laten we zeggen dat we dat in stijl gedaan hebben, zowat alle mogelijk transport gebruikend wat mogelijk was... Transportmiddelen, echt ons stokpaardje van de reis... Dus met mototaxi van guesthouse naar pier gebracht (hierbij weer eens kennismakend met het constant proberen chipoteren van de cambodjaan om toch maar meer geld uit je te krijgen), de boot op voor 4 uren, met pick-up van de pier naar de Cambodjaanse grenspost gebracht, te voet naar de Thaise gelopen, met minibus naar het 90km verder liggende Trat gebracht, daar met een vrij luxebus (zeker na de cambodjaanse versie ervan) naar Bangkok waar we het laatste stukje met taxi tot het Atlanta hotel gedaan hebben... Terug waar voor mij zo'n vijf weken ervoor mijn avontuur begon. Heerlijk terug onderdompelen in de jaren 50 waarin het hotel is blijven steken! Nog even shoppen en dan An uitwuiven na een superfijne 4 weken... Was een gek en eigenlijk ook wel moeilijk moment.. maar zoals ze zeggen: er is een tijd van komen en van gaan... dus terug op eigen benen op zoek naar nieuw avontuur... op Koh Tao!

Bokor Hill Station

2007-02-24T13:48:00.000+05:30

Na ons dagje toeren met de moto hadden we besloten het ons eens gemakkelijk te maken en alles voor ons te laten organiseren... jaja, de dames gingen, nog steeds vergezeld van Kerstin en Jens, mee op een tour: met de pick-up de heuvel op (via een 32km lange kronkelige weg door magnifieke jungle maar die gedeeltelijk is weggespoeld door de regen en voor de rest bestaat uit ongelooflijke kuilen, stenen en gleuven... dus een normaal gezien 2 uur durende rit naar boven), een uitgebreide en vooral relaxte wandeling rond de belangrijkste gebouwen (ruines) op de berg en dan een junglehiking van een dik uur waarna we met de boot terug naar Kampot zouden gaan. Indeed 'zouden' want zoals Murphy ons nog al vergezelde was ie deze keer ook van de partij... Is het onze vloek van transport of die van georganiseerde tours?
Slechts enkele kilometers ver op het baantje lag onze eerste hindernis al voor ons. Door branden die in het droge seizoen nogal vaker voorkomen op de berg waren enkele bomen naar beneden gekomen die de (enige) weg naar boven volledig versperden. Pas op de mannen waren voorzien en al druk met slagmes de takken aan het wegkappen... ware het niet dat dit nogal wat tijd in beslag kan nemen en vooral ook op een andere meer efficiente manier kon gebeuren... maar niet gepanikeerd, hindernis 1 genomen en gepasseerd en daar wachtte ons de volgende iets grotere uitdaging.. Deze was niet mogelijk om gewoon met kapmes te verwijderen dus je zou verwachten dat ze daar dan wel het nodige materiaal (een kettingzaag - het kan niet de eerste keer zijn dat bomen de weg versperren) voor in de aanslag zouden hebben. Maar nope.. beneden aan de voet wel, maar niemand heeft er zo eentje in de pick-up. En omdat het een one way weg is (voormiddag normaal enkel vervoer naar boven en namiddag enkel vervoer naar beneden) begon er zich al snel een 'file' te vormen.Met gsms geen bereik daar tussen de bomen en planten dus what now?? Gelukkig dat een snuggere toerist met dirtbike (want dat is de enige andere manier om de berg op te geraken) op het idee kwam met een briefje met de Cambodjaanse uitleg naar beneden te gaan om de rangers (want die waren er dus ergens wel...) te halen met kettingzaag. Na enige tijd wachten en nog een derde obstakel halen we de top uiteindelijk in vijf uren tijd (ipv de 2 voorziene uren)... Blij eindelijk boven te zijn en eten te krijgen (want dat werd ook stilletjesaan tijd) was het resultaat wel dat we de top op een niet meer zo relaxte manier konden verkennen.. maar meer op z'n Japanese... binnen, fotootjes maken en dan buiten. Maar dat neemt nog niet weg dat het een van de hoogtepunten van mijn trip was. Bokor Hill station is een verlaten en vervallen Frans 'stadje' gebouwd in de jaren 20. Het werd gebruikt als verblijf en werkplaats door de Fransen die het hete en vochtige Phnom Penh wilden ontvluchten. Het belangrijkste gebouw is het grootse Bokor Palace Hotel & Casino dat nog steeds 'statig' hoewel in erbarmelijke staat, boven de andere gebouwen (oa vele verlaten villa's in art-deco stijl en zelfs een katholieke kerk) uitkijkt. Het hotel en ook vele van de andere gebouwen zijn doorzeefd met kogels door de conflicten in de jaren 70 tussen de Khmer en de Vietnamezen die hier uitgevochten werden. Het lijkt eigenlijk alsof je in een film belandt bent als je het gebouw binnengaat: reusachtige klamme zalen met afgeschilferde muren, grote trappenhallen... je waant je bijna in The Shining. En blijkbaar heeft het hotel zelfs dienst gedaan als decor voor een film (City of Ghosts - zelf welliswaar nooit gezien maar toch eens werk van maken). Alleszins, had er graag wat langer vertoefd want de sfeer was er een beetje griezelig maar ik vond het eigenlijk te gek! Na nog een korte stop aan een van de buitenverblijven van de koning (Black Palace) terug de berg af waarna onze tour er al opzat... Geen hiking en geen boottocht dus doordat Murphy weer ten tonele is verschenen... Spijtig maar toch zoals gezegd.. een aanrader aan iedereen die naar Cambodja gaat vind ik zelf!

Toeren met de 'moto'

2007-02-24T13:47:00.000+05:30

Volgende halte na Phnom Penh was Kampot, een rustig stadje aan een rivier in de gelijknamige provincie in het zuiden van het land. De busrit verliep deze keer wonder boven wonder vrij vlot en de weg was ook een weg voor het grootste gedeelte ervan toch.
Op t eerste zicht leek Kampot mij niet echt aantrekkelijk. Vooral dan denk ik omdat het een stadje in heropbouw is, denkelijk na het eindelijk vertrekken van de Rode Khmer uit deze streek eind jaren negentig. Maar toch besloten om eerder de omgeving te ontdekken dan Kampot zelf en na een testrit met een half-automatisch 'moto' zijn we er de dag erna op uitgetrokken richting Kep en omgeving. Kep is een 'badplaats' die zo'n 25 km van Kampot ligt en de weg ernaartoe is echt een supermooie route. Zelfs nu de rijstvelden een dorre gele kleur hadden (doordat we in het droge seizoen zijn) vond ik het er zalig rondtoeren. Onderweg eerst nog een zoutwinnerij tegengekomen en een pitstop gemaakt (off the beaten track.. jaja weeral rood zand alom) aan een peperboerderij. Een zakje verse zwarte (gedroogde peper) gekocht en de weg verder gezet naar Kep.
Kep is een dorp aan de zee dat tot in 1998 (als ik me niet vergis) zwaar geleden heeft onder de lange aanwezigheid van de Khmer Rouge. Alle koloniale gebouwen en villa's zijn fel beschadigd en tot ruines en soms uitgebrande skeletten herleid. Wat ook wel een extra sfeerbeeld geeft aan het dorp als je erdoor rijdt. Een rare combinatie van vervallen gebouwen, zee en palmbomen. Voor de stranden in Kep moet je het eigenlijk niet doen, maar verse krab is er de specialiteit!!! Daar hebben we met z'n vieren voluit van kunnen genieten in een foodstalletje aan het water: Verse krap met een verse groene pepersaus... mmmmm het water loopt me terug in de mond als ik eraan denk! Na een deze bourgondische uitspatting hebben we onze koers verdergezet, terug richting Kampot maar op zoek naar enkele grotten die zich in de omgeving bevinden. Eentje ervan hebben we gevonden en dan natuurlijk ook even vereerd met ons bezoek. Erna de moto teruggereden en eigenlijk wel vrij moe op een stoel neergevallen en niet meer gebougeerd. Wist eigenlijk niet dat een ganse dag met de moto op sjoek zijn zo vermoeiend kon zijn. Maar vond het wel te gek! Wat een vrijheid eigenlijk! Nico, kan nu begrijpen wat je bedoelt hoe nice het is om met je 'crossmachien' rond te toeren.

Fotootjes

2007-02-23T09:51:00.000+05:30

Heb zelf toch nog wat fotootjes van mijn camera kunnen opsnorren om jullie alvast wat beeldmateriaal te bezorgen. Verdere verhalen volgen. En andere foto's ook zodra ik ons Annabella heb kunnen vastkrijgen... Baaibaai...

Phnom Penh

2007-02-19T15:59:00.000+05:30

Na onze avonturen in het zanderige maar mooie Mondulkiri komen we, voor de 2de keer welliswaar, aan in de hoofdstad van het land, Phnom Penh. We hebben er voor gekozen om hier niet te lang te blijven en ons vooral te concentreren op overgebleven bewijzen van de gruwelijke geschiedenis die Cambodja achter de rug heeft. Maar toch eerst even een korte schets van de stad...(toch voor wat we ervan gezien hebben op die korte tijd).
Phnom Penh is een mix van grote nieuwe hotels tussen oude, koloniale gebouwen. Op enkele drukke 'boulevards' na zijn er ook nog veel kleine zanderige wegen in de stad. Je hebt in het centrum een aantal marktplaatsen die elk een eigen sfeer hebben: de Russische markt (Psar Tuol Tom Pong) - tijdens het Vietnamese bewind werd deze markt druk door Russen bezocht - is een doolhof van houten barakken die uitpuilen van de meest uiteenlopende koopwaar. Je kan er ook alle echte merkwaren van kledij tot rugzakken tot ... aan spotprijzen kan kopen (ze worden gefabriceerd net buiten de stad in fabrieken en 'vallen dan van de vrachtwagen' waarna ze op deze markt verkocht worden), de centrale markt (Psar Thmay), omringd door druk verkeer en een bus annex taxi annex pick-up halte. HIer ook weer 1000den standjes die samengepropt zijn in en rond een groot gebouw dat in de jaren 30 werd opgetrokken in koloniale art-deco stijl. De moeite om te bezoeken!
Wij verbleven in het gedeelte van de stad dat aan het Boeng Kak Lake ligt: een volksbuurt met lage huisjes, smalle straatjes, oude winkeltjes en redelijk druk.. vooral dan owv de vele guesthouses en restaurantjes om deze backpakkersbuurt te bedienen. De eerste keer geslapen in een 'schoendoos', de vermelding eigenlijk zelfs niet waard, de tweede keer in een leuke guesthouse, SunRise, dat op het meer zelf is gebouwd. Hier konden we vanuit de lekker goed zittende rotanzetels met een drankje genieten van een heel mooie zonsondergang over het meer.
Voor de tijd die restte hebben we een beetje gewandeld door de stad maar vooral het bezoek aan het Tuol Sleng - S21 - museum en een van de vele killing fields (deze net buiten de stad) hebben toch een grote indruk achtergelaten.
Op een 15tal km ten zuidwesten van Phnom Penh kan je een van de talrijke dodenkampen (Killing Fields) van de Rode Khmer 'bezoeken'. Hier werden de gevangenen vanuit Tuol Sleng naartoe gebracht om ze af te maken. De manier waarop ik dit zeg klinkt misschien wreed , maar afmaken is echt wel de juiste uitdrukking. Om geen kogels te verspillen sloegen de beulen hun slachtoffers de kop in of kinderen werden doodgeslagen tegen een boom. Verschillende crematoria draaiden zo goed als dag en nacht en de overige lichamen werden in massagraven gedumpt. Van deze graven zijn er een heel aantal van blootgelegd en de site is nu een verzameling kuilen waar rondom nog beenderen en lompen liggen. Er werd een herdenkingsmonument opgericht in de vorm van een stoepa waar je 1000de schedels ziet opgestapeld liggen met daaronder een hoop lompen...Hier is verder commentaar overbodig denk ik... je kan je gewoon niet voorstellen wat die mensen doorstaan hebben.
De meeste Cambodjanen willen deze site ook koste wat kost open houden en in deze staat zodat er niet vergeten wordt wat er gebeurd is. Dat is ook geval met de Tuol Sleng - S21 - gevangenis.
Een school, indertijd door de Fransen gebouwd, werd door de Khmer Rouge toen ze de macht overnamen in slechts 1 dag omgebouwd tot een van de verschrikkelijkste gevangenissen in de wereld (en niet de enige in het land!). Er werden in de hele periode meer dan 15.000 mensen opgesloten en gemarteld op de meest wrede manieren en daarna gedeporteerd naar het dodenkamp waar hun de genadeslag wachtte. Buiten de 7 levende gevangenen die de Vietnamezen aantroffen toen ze de stad bevrijdden is niemand die er gezeten heeft ooit terug levend in de buitenwereld belandt. In een van de gebouwen werden de gevangenen ondervraagd en gemarteld. Je kan er in elke ruimte nog de bedden zien waarop de slachtoffers werden vastgeketend. Een van de andere gebouwen was de eigenlijke gevangenis waarvan de muren nu bedekt zijn met foto's van de gevangenen. De Rode Khmer hield namelijk een heel archiefsysteem bij waarbij elke gevangene geregistreerd werd en gefotografeerd (hoe ziekelijk kan je zijn??). Hierdoor zijn achteraf wel heel veel van de slachtoffers kunnen geidentificeerd worden. In de gebouwen werden piepkleine cellen uit baksteen opgetrokken waarin de slachtoffers vastgeketend zaten. In andere zalen zie je de marteltuigen die gebruikt werden en een aantal schilderijen van de manier waarop gefolterd werd, gemaakt door de 7 overlevenden die bij de bevrijding gevonden werden. Ik kan voorbeelden blijven opnoemen van de wreedheden die de cambodjanen onder rode Khmer ondergaan hebben... ze zijn onnoemelijk... Je kan je dan ook voorstellen dat we daar niet al te vrolijk zijn buitgengekomen. Al moet je, als je Cambodja wil leren kennen, ook deze vreselijke plek bezoeken want dit is de geschiedenis die zelfs in bepaalde streken van Cambodja pas helemaal veranderd is zo'n kleine 10 jaren geleden.

The Wild West

2007-02-19T15:30:00.000+05:30

alias Mondulkiri, Sen Monorom en omstreken...Eindelijk een updateje van verhalen die al voorbij zijn maar nog niet vergeten natuurlijk..al gebeurt hier elke dag vanalles waardoor je zo een veelheid aan indrukken hebt dat het soms moeilijk is om alles op papier te zetten... de berichten staan niet meer helemaal in volgorde nu maar het zal wel duidelijk zijn zeker...
Na de Cambodjaanse versie van de powerplate (our bumpy roadadventures) zijn we dus aangekomen in Sen Monorom, het provinciehoofdstadje van Mondulkiri. Mondulkiri is een provincie in het oosten van het land aan de grens met Vietnam. Deze streek lijkt in niets op de rest van het land: een wirwar van rode zandwegen te midden van jungle en bossen. Het aantal inwoners per vierkante km is hier een van de kleinste en de bevolking bestaat vooral uit etnische minderheden.
Aangekomen in de hoofdstad dus na onze murphy trip hebben we wel eerst weer een staaltje van het cambodjaanse 'veranderen van de waarheid' meegekregen: je afzetten aan een vrij duur resort, zeggen dat dat de laatste bushalte is en als je dat dan weerlegt zijn alle andere hostals die je noemt gesloten of bestaan niet meer... Kortom na wat discussieren hebben ze ons toch naar het centrum naar de echte laatste busstop gebracht waar we snel een kamer voor 1 nacht hebben genomen want ons eigenlijke doel was een lodge die een 2 a 3 km buiten t 'stadje' ligt, volledig omringt door de natuur: 'nature lodge'. Daar zijn we dan ook de dag erna naartoe gegaan en t was er heerlijk: een aantal 'boomhutten' die verspreid liggen over een heuvel, een centrale 'hut' waar je kon genieten van de zonsondergang in een hangmat, of van een heerlijke maaltijd of een partijtje pool, geaccompanieerd door een goeie 'kan' Anchor van het vat en last but not least een badkamer in open air waar een douchekop in de bomen hing en je met een zacht windje aan je billen naar het 'kleinste huisje' kon gaan... en dit alles omringt door het heuvelachtige landschap van Mondulkiri. We hebben er 4 zalige dagen beleefd met enerzijds relaxen maar ook een aantal wandelingen en ontdekkingen van de omgeving> 'Jungle', bossen (die spijtig genoeg meer en meer verdwijnen omdat de ontbossing op grote schaal zijn resultaat begint te tonen: door de wildkap gaat jaarlijks 2% van de bossen van cambodja verloren. En de grootste slechtdoener daarin is de cambodjaanse overheid die onder een hoedje speelt met de clandestiene houtindustrie... corruptie alom...), watervallen en kleine dorpjes bevolkt door verschillende bergvolkeren. We hebben er echt een goeie mix gehad van ontspanning en inspanning en er onze batterijen weer opgeladen om de trip terug naar Phnom Penh over de sandy roads van Cambodja aan te kunnen.

Koh Tao: overnachten op het strand?

2007-02-14T19:21:00.000+05:30

Nog maar een dag verder en het lijkt alsof ik er een trip van een aantal dagen op heb zitten... Gisteren om 16.00u aan het Atlanta opgepikt met een mini-bus in Bangkok en ik wist toen nog niet hoe lang de 'rit' wel niet zou duren tot ik in het diving paradise Koh Tao zou terechtkomen...Laten we zeggen dat ik gisterennamiddag, vannacht en vanmorgen een goeie oefening heb gekregen in wachten en geduld! Na een uur in het monsterverkeer van Bangkok werd ik afgezet in.. jaja, Banglamphu en kon ik een uurtje iets gaan eten en dan zou een andere bus me terug oppikken. Anderhalf uur later terug hetzelfde minibusje op en terug hetzelfde monsterverkeer trotseren op weg naar... het busstation... waar welliswaar een VIP- bus klaarstond om ons naar Chumphon te brengen. En deze keer was het echt wel een VIP-bus, amai... heerlijk! Megazetels die je bijna helemaal plat kon leggen met veel beenruimte en zelfs een stuk aan de zetel vanvoor dat naar omhoog ging voor de benen... lekker slapen dus dacht, maar nope, welliswaar door eigen toedoen maar slechts een drietal uurtjes geslapen. Eerst filmpje gekeken en dan met een Italiaanse kerel zitten babbelen die intussen al 9 maanden aan het reizen was. Nog wat goeie verhalen van India meegekregen dus ik kijk er echt wel naar uit! Uiteindelijk rond 3u15 's ochtends aangekomen in Chumphon aan het reiskantoor van de boottocht waar we, ja ja weer een dik uur moesten wachten voor weer een andere bus ons naar de pier zou brengen. Ik moet wel zeggen dat de infrastructuur hier echt wel supervoorzien was op vermoeide reizigers.. je kon er relaxed een filmpje kijken, je zelfs in aparte ruimte neerleggen om wat te slapen, eten en zelfs douchen als je wilde. Hilde heeft dus van dat alles niets gedaan en gewoon boekje gelezen tot we terug op de volgende bus gezet werden naar de pier waar we, inderdaad, een uurtje moesten wachten om dan eindelijk de boot te kunnen nemen naar het eiland. Na 2,5 uur, deze keer slapen, om half tien aangekomen op de finale stopplaats. Ik dacht dat ik het daar wel gehad had en dat een douche, eten en een bed in aantocht waren maar dat was de overvolle guesthouses en resorts niet meegerekend. Laten we zeggen dat ik rond half drie aan tafel zat nadat ik met mijn backpack zowat de hele beach afgelopen heb en ik uiteindelijk door de mensen van de Cabana Bungalows uit mijn lijden ben verlost doordat zij ineens een laatste bungalow aan het strand vrijkregen die nu voor de komende dagen mijn naam draagt. Na een vermoeiende en lange tocht kreeg dit verhaal toch een goed einde: een toffe bungalow aan het strand voor een goeie prijs, een duikcursus die morgen begint en een baas van het diving center die een Belg is... Niet overnachten op het strand dus!

Mega achterstand

2007-02-13T13:05:00.001+05:30

Aiaiaiai, het ziet er voor het moment niet goed uit voor mijn site... ik sta hopeloos achter met verhaaltjes en heb mijn foto's die ik tot nu toe heb genomen op cd meegegeven aan an, die vandaag is vertrokken... Spijtig genoeg want heb een superleuke maand met haar gehad! Ik zal haar missen. Het zal ook in het begin weer wat raar zijn om terug alleen rond te trekken.. maar alles went he ;-)
Ik laat er alleszins geen gras over groeien en vertrek morgen vanuit bangkok (ja, zit hier intussen ook alweer van vrijdagnacht) naar koh tao om te gaan duiken. Het enigszins ietspietsie kleine goede nieuws aan dat ik terug alleen ben is dat ik wat meer tijd voor jullie kan maken om jullie iets te doen te geven tijdens die lange werkdagen...
Ik zal dus mijn verhaaltjes offline bijwerken en dan een van de komende dagen bijvullen. An zal dan vanuit Belgie even mijn 'webmaster' spelen en mij de foto's bezorgen die de tekstjes wat kunnen opluisteren.. nog even geduld dus! Laat trouwens nog eens af en toe iets van jullie horen... zal - zeker nu - weeral welgekomen zijn!
dikke kus en tot snel
xxx

Intermezzo

2007-02-05T21:18:00.000+05:30

Ik ga er weer mee ophouden voor vandaag (er kruipt veel tijd in het uploaden van de foto's en dergelijke) wat dus betekent dat jullie nog enkele verhalen te goed hebben: Sen Monorom, Phnom Penh en intussen ook Kampot en Kep want morgen vertrekken we naar ..... de zee en t strand en naar liggen en niets doen en massage.... want ons achterwerk heeft het de laatste weken een beetje te verduren gekregen en heeft recht op wat verwennerijen!
Dan zal ik ook overdag wat meer tijd hebben om een ander te updaten dus... ik beloof niets maar doe mijn best! Hier alvast een voorproefje van the Wild West, waar het wild was, maar waar de ontspanning ook niet ver zoek was.... tot later!

xxx

Search for Flipper

2007-02-05T21:05:00.000+05:30

Na onze eerste korte kennismaking met Snuol zijn we dus een weekje geleden (ja, ik heb vertraging met de updates ik weet het...) aanbeland in Kratie, een provinciaal stadje aan de Mekong. Dit stadje is vooral 'bekend' voor de aanwezigheid van de met uitsterven bedreigde zoetwaterdolfijn 'Irrawaddy'. Het is niet meer dan een marktplaats met enkele straten erom heen dus hebben we er slechts 1 dagje vertoefd. Het was kort maar erg rustig en aangenaam.
Na een goede nachtrust en een stevig ontbijt hebben we een boot genomen naar een eilandje dat in het midden van de Mekong ligt. Het eilandje is maar een scheet groot en aan de andere kant (die we dus vrij snel bereikten) lag een floating village. Mooi om te zien maar moeilijker om te geraken dus van op een afstand bewonderd. Het eiland was echt een verademing na de drukte van de stad: mooie omgeving, supervriendelijke locals die in hutjes wonen en zo goed als geen letter Engels spreken en een troep nieuwsgierige schoolkindjes die de vreemde snuiters (wijzelf dus) eens van korterbij kwamen bekijken. Om onze wachttijd voor de boot en hun lunchpauze aangenamer te maken hebben Kerstin en ikzelf dan maar een eigen versie van de vogeltjesdans (met zang!)ten berde gebracht. Hilariteit alom dus maar het had succes. Hebben wij ook weer een 'ijsbreker' gevonden met de jongste generatie van de locale bevolking!
Tegen een uur of vier in de namiddag zijn we dan achterop de moto gesprongen om onze ontdekking van Flipper en zijn vriendjes te beginnen. De zoetwaterdolfijn is eigenlijk helemaal niet te vergelijken met de zoetwatertegenhanger: minder speels en nieuwsgierig waardoor het niet gemakkelijk was ze in beeld te krijgen. Of je zou kunnen proberen en dan later verwijzen naar de stip in het water als zijnde een 2 meter grote dolfijn... Gewoon genieten van de rust op het water en het uitzicht dus. De dolfijnen van ver bezig zien was eigenlijk al fun genoeg. Sommige dingen moet je gewoon in je herinnering opslaan. Maar een foto van de sunset over the Mekong kon ik toch niet laten liggen dus bij deze...
Erna nog op een heuvel na een grote hoeveelheid trappen verder genoten van de duisternis die over de vallei viel en dan terug het 'dorp' in om ons weer klaar te maken voor onze volgende trip naar Sen Monorom, waar we dus bezoek kregen van onze vriend Murphy.

Murphy on the road to nowhere

2007-02-03T20:37:00.000+05:30

Enige dagen en vooral kilometers verder zitten we alweer op een andere plek in Cambodja. Na het vlotte verloop van de eerste anderhalve week kon het wel niet anders dan dat Murphy ons toch zou vinden aan de andere kant van de wereld... T is te zeggen... Donderdag van Phnom Penh naar Kratie was een makkie naar Cambodjaanse normen. Een redelijke bus, een redelijke weg (asfalt begot) en slechts een paar tussenstops waarvan eentje in Snuol... een plek die we twee dagen later nog konden herontdekken en herontdekken... heerlijk ;-)
Van Kratie naar Sen Monorom (Mondulkiri) dus... 's Ochtends om half tien deze keer de bus moeten nemen om via Snuol (inderdaad) over te stappen op een bus naar Sen Monorom. Alles mooi gepland, we waren inderdaad mooi bij tijds in Snuol en zouden een uurtje later de bus verder kunnen nemen... Snuol is a dark hole in de the middle of nowhere waar de voornaamste bezienswaardigheden rode zandweg, Cambodjanen in pyama (ze dragen dat hier nogal graag om buiten te komen), enkele weg-restaurant-stalletjes en verder voertuigen: bussen die bijna uit elkaar vallen, pick-ups overbeladen met mensen en beesten en vracht, brommers met 3 tot 5 personen en kilo's andere dingen enz. Erg interessant dus,voor even dan toch. Om twaalf uur was onze bus er niet maar wie verwacht dat bussen hier stipt zijn...dat is bij ons niet eens altijd het geval. No worries. Om 1 uur nog niets te zien. Om 2 uur nog niets. Mmmm ze hebben hier dan toch de African way of transportation: of je nu vandaag of morgen vertrekt, als je er uiteindelijk maar geraakt. Om half drie kwam de bus er eindelijk door. Wij blij natuurlijk want een overnachting in onze favoriete spot zagen we toch niet echt zitten. Bleek dat de bus onderweg panne had gehad maar toch opnieuw klaar was voor vertrek naar Sen Monorom. Moet nog gezegd worden dat de weg van Kratie naar Snuol geasfalteerd is maar van daaruit naar S.M. 'redelijk' bumpy en 'pretty' sandy is. Om drie vertrek en om kwart na drie terug pitstop in......yep, Snuol. "De motor van de bus was niet opgewassen voor de bergen (lees heuvels) van Mondulkiri" What's next...toch een overnight in this horror town?? Nope. Rond kwart voor vier eindelijk op weg, in een bus die de oorlog nog heeft meegemaakt (die van ons dan). Resultaat: 120 kilometer zandweg met kuilen afgelegd in zo'n 5/6 uren tijd. Welliswaar zelf intussen volledig bedekt met t rode zand want de ramen van de bus mochten niet toe omdat ze door de trillingen eruit zouden vallen en omdat er aan de voorkant van de bus zoveel stof binnenkwam dit nergens meer uit de bus zou kunnen als alles toe zou zijn. Je denkt dat die 5/6 uren tijd dan zonder kleerscheuren zijn verlopen? Nope, Murphy caugth us again... net voor een leuke afdaling stoppen ze de bus en blijkt dat de remmen niet goed meer werken. Na een kwartiertje sleutelen en het anders afstellen ervan zijn we dan toch tegen een uur of half tien 's avonds aangekomen op onze eindbestemming Sen Monorom. Finally!
Sen Monorom, een stoffig, wild west provinciestadje waar op zich niet veel te beleven valt maar met een supermooie en rustgevende omgeving, waarover meer in een volgend berichtje...en dat zal voor morgen zijn want het gaat hier sluiten. Dan zal er trouwens ook nog wat meer beeldmateriaal van de meisjes zijn zodat jullie kunnen zien dat we nog steeds in goede gezondheid zijn!

Phnom Penh preview

2007-01-24T19:55:00.000+05:30

Even kort om te zeggen dat vandaag de killing field in PP op het programma stonden maar bij gebrek aan tijd zal dat een 'verhaal' (want leuk is het niet) voor de volgende keer worden.
Trouwens, nog even een dienstmededeling... ik krijg de layout van hieruit niet altijd goed geregeld. Mijn excuses dus voor het soms schots en scheef staan van de pics... En heb ook nog niet iedereen geantwoord op de berichtjes, maar probeer dat later goed te maken. Trouwens Pascal, kan je me je emailadres eens doorsturen?
Enniewee tot over een weekje dus... x

'Templed out'

2007-01-23T19:27:00.000+05:30

Hehe, weeral een aantal dagen verder en we hebben ons zeker niet verveeld...
Vrijdagochtend, na een heerlijke nacht in onze 'paradijslijke kamer' including all options, toch op pad gegaan voor een nieuwe (lees: goedkopere) plek om te overnachten. En na onze zeer gemakkelijke grensovergang dachten we dat ons geluk opgebruikt was, but think again... in de guesthouse waarop we de dag ervoor onze zinnen hadden gezet maar niets beschikbaar was, kwam net een kamer voor twee met fan vrij... dus wij hals over kop in de verhuismodus en op naar de Red Lodge wat een goede keuze bleek te zijn. Voor een prikje (6 dollar dus) hebben we een basic maar propere kamer, gratis ontbijt (en jaja ze hebben hier in cambodja zelfs 'baguettes' - brood dus - een overblijfsel van de Franse bezetting van Cambodja) en gratis gebruik van fietsen (sommige welliswaar zonder rem zoals ik zelf een dagje heb kunnen ondervinden)... Maar toch een mooie deal zou ik zeggen.
Na onze aankomst in ons nieuwe verblijf hebben we ons in onze gidsen gestort om eens te kijken wat cambodja ons de komende weken nog te bieden heeft... 2 vrouwen met een plan... gevaarlijk? Voor de rest van de dag hebben we het (weeral) rustig aan gedaan en het stadje een beetje verkend. Te voet welteverstaan hoewel ons opviel dat zowat niemand hier wandelt. Heel veel moto's, tuktuks, fietsen, taxi's enz... maar geen voetvolk, behalve de twee Belgische chica's dan. 's Avonds met de Duitsers afgesproken en hen ons 'plan' uit de doeken gedaan en ze hadden er ook wel zin in... We'll meet again dus in Phnom Penh voor een gezamenlijke tocht naar het noordoosten - of oosten intussen - van cambodja... Jungle, YES!!
Zaterdag hebben we een bezoek gebracht aan het Mine Museum (met de fiets - zonder remmen) dat eigenlijk een museum is dat in openlucht is ingericht tussen de bomen en enkele hutten. De man die dit museum gestart heeft, Aki Ra, heeft een bewogen leven achter de rug waarin de Khmer Rouge en mijnen en wapens een grote rol hebben gespeeld. Om een lang verhaal kort te maken: zijn ouders werden vermoord door de Khmer Rouge toen hij nog erg jong was en hij werd door hen opgenomen en 'opgevoed' - tussen het geweld, mijnen en wapens dus. Hij vocht aan hun zijde tegen het Vietnamese leger toen zij Cambodja binnenvielen. Hij werd door de Vietnamezen gevangen genomen en verplicht voor hen tegen zijn vroegere 'makkers' te vechten. Na de terugtrekking van de Vietnamesen en de aankomst van de VN werd hij door hen ingeschakeld om de vele mijnen die hij ook had helpen leggen mee te ontwapenen. Nu runt hij dit museum - dat louter gesponsord wordt door donaties (geen inkom) terwijl hij, naast t zelf ontmijnen van het gebied, de Cambodjanen op het platteland trainingen geeft hoe ze de velden kunnen ontmijnen. Verder heeft hij ook een 30tal weeskinderen, die slachtoffer werden van de mijnen, onder zijn hoede genomen. Het museum geeft een beeld van de omvang van het mijnenprobleem in Cambodja en van de moeilijkheden en kosten die het ontmijnen met zich meebrengt. Wel even slikken als je daar rondloopt.

's Avonds hebben we de dag afgesloten met een documentaire in een kinderziekenhuis waarin een kritische kijk werd gegeven op de werking van de ziekenzorg in Cambodja (?), de corruptie van de regering, werking van WHO en UNICEF enz. Te lang om hierop in te gaan maar na een dag redelijk zware onderwerpen zijn we tijdig ons bed ingekropen want zondag werd onze tempeldag.
We hebben gekozen om op 1 dag zo veel mogelijk tempels te doen om op die manier tegen dinsdag naar Phnom Penh te vertrekken (waar we nu dus zijn). En na 1 vermoeiende maar verbazende dag waren we ook wel redelijk 'templed out'. Ik ga niet de hele route beschrijven en alle tempels die we gezien hebben, maar ze waren de moeite! That's the least I can say... ik laat de foto's voor zich spreken. Een deel van de tempels is vrijgemaakt maar bij enkele zie je de soms verwoestende kracht van de natuur, de jungle in dit geval. Tijdens de vele oorlogen en de Khmer Rouge periode werden ook vele tempels zwaar beschadigd maar wat we te zien hebben gekregen was de moeite! We waren natuurlijk niet de enigen die het idee hadden om 1 van de 7 wereldwonders te gaan bezoeken en het bleek al gauw dat ze er busladingen toeristen hadden gedropt... waaronder veel Japanners... hordes Japanners! Dit gaf soms irriterende toestanden, soms wel grappige toestanden.. een apart volkje wel die Jappen.

We hebben in totaal een zestal tempelcomplexen bezocht waarvan sommige complexen uit meerdere tempels bestonden. Sommige echte pieces of art! De tempels moeten wonderbaarlijk en reusachtig geweest zijn in volledige staat. Naast de enorme omvang en structuur van de tempels zijn de reliefs en de beelden in sommige ervan prachtig. Ik heb ergens niet echt helemaal het waaauw-gevoel gehad maar dat kan ook aan de drukte in de tempels gelegen hebben... Natuurlijk is de idee om hier helemaal alleen van te kunnen genieten een utopie en misschien ben ik al te veel gewoon? Het is alleszins een hele mooie ervaring geweest maar na het tempelen zijn we helemaal klaar voor een nieuw avontuur in de Mondulkiri provincie... Meer nieuws dus over een weekje want als je jungle, dustroads en uit op den buiten leest kan je je voorstellen dat internet daar nog niet helemaal is doorgedrongen. Tot later!!

Dusty but Friendly Cambodja

2007-01-18T20:53:00.000+05:30

Here I am again... ditmaal uit Siem Reap, de poort naar Angkor in Cambodja. Het zal een korteke worden deze keer want na een zeer korte nacht en een lange tocht zijn we in het mogelijk nog hetere Cambodja aangekomen.
Vannacht om 1uur lagen we eindelijk in bed... welliswaar keeping in mind dat om 4uur de wekker terug zou aflopen om de bus naar de grens te nemen. Die wekker was een pijnlijke call to reality na een hete en woelige nacht (drie uren dus). Maar snel up and about om een nieuwe tocht te beginnen. Dat is waar reizen toch om draait...
Taxi genomen en op tijd in het busstation aangekomen om de bus om 5u30 te nemen naar Aranyaprathet aan de grens met Cambodja aan Thaise kant. Alle horrorverhalen die we al gehoord hadden van hectische toestanden en touts en bedelaars die je bestormen waren bij ons in dit geval slechts verhalen want alles is heel erg vlotjes gegaan. Ware het niet dat de bus in Aranyaprathet bijna terug met mij erop was vertrokken... Ik was blijkbaar om acht eindelijk in slaap gedommeld in de bus en an maakte me om half tien wakker om te zeggen dat we er waren. De bus was al leeg en an ging naar buiten om onze rugzakken te nemen toen de driver de busdeuren al terug sloot. Ik was nog verdwaasd van het slapen en dus ging het al wat langzamer maar toch op tijd de bus uitgeraakt zonder op dat moment eigenlijk te beseffen waar ik was of wat ik daar deed ;-)
Direct, zonder problemen een tuktuk genomen die ons naar de grenspost bracht waar we ook weer op een paar minuten tijd een exitstempel hadden en de grens over konden wandelen. Hier ook geen touts of bedelaars te bespeuren dus alles liep van een leien dakje. Aangezien an en ik ons visum al in Belgie hadden in orde gebracht konden we rechtstreeks naar de immigratiedienst van Cambodja waar we weer binnen enkele minuten onze stempel hadden. Echt een 'smoothe' gang van zaken.
In het transportdepot van Poipet - het gokparadijs voor de Thais want in Thailand is gokken ten strengste verboden en vele thais gaan hier dus de grens over om zich te vergapen en te vergokken aan de talloze casino's in een troosteloze omgeving... Needless to say dat prostitutie hier ook weer geen vreemde activiteit is zeker?
Soit, in Poipet een Engelse kerel meegekregen in onze shared taxi waardoor we die kost ook weer konden delen en dan op weg voor een very bumpy ride in een Toyota Camry waarvan de banden, vering en alle andere dingen die een auto comfortabel maken op een serieuze zandweg geen lang leven beschoren zijn. Proberen te slapen hierin was mooi geprobeerd, maar niet gemakkelijk gedaan... dus laten we zeggen dat ik wat 'gerust' heb.
Onderweg is het soms net alsof je in een zandstorm bent terechtgekomen door al het rode stof dat van de weg opwaait. Af en toe is er een stuk asfalt maar dat kan je ook nauwelijks een weg noemen want je slingert steeds van links naar rechts of moet van het asfalt af door de vele gaten die er zich in bevinden (remember Afrika Sofie en Nat??). Na een paar uren even aan de kant gegaan waar we iets zijn gaan eten wat uiteindelijk toch geen slecht idee was want het achterwerk begon toch al wat te protesteren. Het laatste stuk van de trip ging al wat vlotter vooral omdat daar terug een stuk asfalt begon wat erop duidde dat we kort bij ons doel waren.
We lieten de taxi ons rond 15u afzetten aan het hostal dat we uitgekozen hadden (en dat er echt heel fijn en relaxed uitzag) maar het zat natuurlijk vol. Zat niets anders op dan bij een temperatuur van zo'n 35 graden (of meer?) met een te zware rugzak (ik zal er zeker een deel uitgooien en terug meegeven aan an) op pad te gaan op zoek naar een andere slaapplaats.
Niet veel verder het eigenlijk al opgegeven: was na de korte nacht, de lange hobbelige rit en de lekkere temperaturen even de fut kwijt (en was ook te lui op dat moment om nog verder te zoeken) dus terecht gekomen in een voor ons budget iets duurdere guesthouse waar we dan wel weer alle luxe hebben... gratis internet, airco, een douche met warm water (wat ik me niet eens kan voorstellen dat ik me hier ooit met warm water zou douchen), een tv met dvd waarvoor we gratis dvd's krijgen - he??!! ;-) en een frigo... soit... we gaan morgen op zoek naar iets goedkopers en dat zonder rugzak.. Toch al iets gemakkelijker. Maar in the meanwhile kunnen we ons toch even als prinsessen voelen he...
Moet trouwens gezegd worden dat onze eerste kennismaking met Cambodja heel erg fijn was. De mensen zijn hier echt heel erg vriendelijk en niet opdringerig (tot nu toe toch) dus ik kijk er echt naar uit om hier meer van te zien.
Trouwens ook opnieuw Kerstin en Jens gezien met wie we daarnet een pintje hebben gedronken en waarmee we morgenavond ook weer afgesproken hebben. Fijn!
Nu hoor ik dat mijn bedje me roept (intussen is het hier 23u 's avonds dus een lange dag achter de rug) en mijn lijf wilt daar helemaal op ingaan dus... tot een volgende keer maar weer... normaal gezien met foto's.
Dikke kus xxxx

Temple Relaxing in Ayutthaya

2007-01-16T17:21:00.000+05:30

Eindelijk het hectische bangkok ontvlucht en op weg met de trein naar Ayutthaya. De trein is een oude boemeltrein maar dat maakt t wel leuker en authentieker... goed dat het wel maar voor zo'n anderhalf uurtje is want die houten bankjes zouden t mijn achterwerk anders wel wat minder leuk doen vinden. Het landschap is voorlopig vooral highway en traffic maar nu toch al wat rust. Heb de laatste week al zoveel indrukken opgedaan die ook feller beleefd worden als je in je eentje bent. Maar intussen on the move en dat geeft wel een fijn en spannend gevoel.
In Ayutthaya aangekomen I must say: zalig die rust! In het station gearriveerd, tuktuk genomen en een fijne guesthouse gevonden: basic kamers maar goedkoop en proper. Maar vooral een fijne tuin en gezamenlijk terras waarop mijn kamer de enige is die er rechtstreeks op uitkomt. Je moet ook beneden voor je het huis binnengaat je slippers uitdoen en iedereen loopt hier dan ook op blote voeten rond. Echt een goeie keuze, al zeg ik t zelf.
In de namiddag een wasje gedaan (intussen hebben ze hier zelfs wasmachines aan een winkelstalletje aan de straat waar je wat muntstukken insteekt en zo'n 40 minuutjes later is je was klaar - super!) en een leuk koppel Duitsers uit Dresden die net aangekomen waren uit india leren kennen op het terras. Als ik hun verhalen hoor: er staat me nog wat te wachten :-) Maar ze zijn er allebei super-enthousiast over, dus no worries. Ik ben hier na een paar uurtjes al helemaal tot rust gekomen: te gek om een redelijk brede straat bijna helemaal leeg te zien! 's Namiddags nog met Kersten en Jens eerst een overheerlijke mixed fruitshake gedronken en 's avonds samen iets gaan eten in de 'kleine Khao San Road van A.' (in niets te vergelijken met 'de echte' in Bangkok) want de meesten gaan van Bangkok naar A. voor een daguitstap en zo veel blijven er dus niet overnachten). Erna een paar biertjes uitgehaald, op t terras wat zitten zeveren en dan voldaan het bed in. De andere omgeving doet z'n werk!
Ayutthaya is de vroegere hoofdstad van het Thaise koninkrijk tot het in 1782 verwoest en belegerd werd door het Birma en Bangkok die rol overnam. A. staat bol van de tempels waarvan een groot deel tot ruines herleid zijn door het Birmese leger maar er toch nog enkele actief gebruikt worden. Een voorproefje op Angkor?
Na een stevig ontbijt bij een Thaise superlieve maar beetje gekke (zijn niet alle Thais zo een beetje?) vrouw op straat naast ons hostal, huur ik met mijn nieuwe Duitse vrienden een fiets en gaan we op weg. Op 't gemak want de temperatuur laat ons niet echt toe om er een heus wielerevent van te maken. A. is eigenlijk een eiland, volledig omgeven door een muur (die nog maar gedeeltelijk bestaat) en een rivier. Zowel buiten als binnen t stadje liggen tempels. We doen t een beetje a l'improviste en af en toe met een blik op de kaart. Er zijn zoveel tempels, prangs, chedi's, Buddha's etc met elk hun eigen verhaal dat ik een paar pagina's zou nodig hebben om t hier neer te schrijven. Jullie zullen het moeten doen met een kleine selectie foto's...
Opvallend is vooral dat bij de verwoestingen door het Birmese leger vele Buddha's hoofd of ledematen missen en de brokstukken ervan her en der verspreid liggen. Zo kwam een van de stenen hoofden terecht tussen de wortels van een Bohdi boom waarmee het over de jaren heen vergroeid is (Wat Mahathat).
Na twee dagen tempels, waarvan eentje dus met de fiets en eentje te voet en na nog een aantal andere reizigers tegen te komen (waarbij de Singha en Chang rijkelijk vloeiden op 'ons terras') zijn mijn batterijen weer opgeladen om terug naar Bangkok te gaan. Daar moet ik nog een hostal versieren (want het Atlanta waar ik eerst zat zit dus afgeladen vol) om An het hete Thailand te verwelkomen.
Na 5 uren onderweg te zijn met tuktuk, trein en public bus kom ik aan in Banglamphu waar je om de 5 meter een guesthouse tegenkomt in alle maten, geuren, kleuren prijzen en soms mistroostigheid. Twee uren verder heb ik er eentje gevonden (er zaten er een heel deel vol) in de buurt waar ik vorige keer ook verbleven ben - veel veranderd en toch ook weer niet. Doucheke om het reiszweet af te spoelen en bar/resto gevonden waar ik met Fif en Dirk 4 jaren geleden ettelijke maaltijden en cocktails verbruikt heb... De muziek is nog steeds very nice en het is hier nog drukker als toen maar toch raar en fijn tegelijk om hier terug op een zelfde plek te zijn als waar je al eens geweest bent. Wat gegeten, gerelaxed en tegen de avond had ik weer een reiscompagnon voor enkele weken. Fijn!
Intussen heb ik mijn visum en vliegticket naar India (op 26 februari) op zak en hebben we besloten om morgen de reis naar Cambodja starten. We zullen toch zo'n 10 tot 12 uren onderweg zijn tot Siem Reap vanwaar onze ontdekking van de tempelsteden van Angkor kan beginnen. I can't wait!

Foto's in je eentje

2007-01-11T17:38:00.000+05:30

Het is trouwens niet altijd gemakkelijk om van mezelf foto's te trekken maar speciaal op request dan toch eentje op de first day, relaxing at the pool :-D
En ja hoor, ik denk wel aan jullie als ik daar lig...

Hectic Bangkok?

2007-01-11T16:58:00.000+05:30

Hallo hallo, here I am again... Net een lekkere pad thai naar binnen gewerkt en klaar om jullie een kleine update te bezorgen... De laatste twee dagen een goeie combinatie gehad van hectische toestanden en toch wel zwaar relaxen (lees: slapen). Gisterennacht een hell of a night gehad waarbij ik dus quasi geen oog heb dichtgedaan... tijdsverschil zit nog wel in mijn lijf en ook de aanpassing van in je eentje op pad zijn kunnen daar zeker mee te maken hebben. Maar vannacht heb ik die slaap alvast schromelijk ingehaald waardoor vandaag toch wel de betere dag van de twee was.
Gisteren na een aantal onverwachte 'probleempjes' (oa pasfoto's vergeten, nog extra copies voor visum, kamer niet meer vrij na vandaag - is intussen opgelost - enz) toch nog net op tijd in de Indische ambassade geraakt waar het een drukke boel was. Ook wel even een momentje van stress (jaja, hier kan dat toch ook voorvallen) omdat het zogezegd 5 tot 10 dagen kon duren voor ik t visum in handen zou hebben. Op zich niet zo'n groot probleem ware het niet dat an en ik tegen dan al lang in Cambodja wilden verzweild geraakt zijn. Maar dus alles in orde: volgende week di. kan ik mijn visum alweer gaan oppikken. Waarom maken mensen zich soms zo snel zenuwachtig... dat is alleszins al iets dat ik hier snel zal afleren.
Na het ambassadebezoek een terugslag van de slechte nacht gekregen en toch ook even het alleen-gevoel dat even de kop op stak, met als resultaat dat ik de verdere namiddag gene vette meer heb uitgespookt.

Wel besloten dat ik vrijdag de drukte en vooral de smog van de stad ontvlucht en een paar daagjes iets meer naar het noorden (Ayutaya) trek. Ik kijk ernaar uit om even op straat te lopen en niet overal waar ik kijk bars en nana entertainment plazas te zien, want naast patpong (het 'red light district' in bangkok) moet de wijk waar ik zit niet veel onderdoen. Absoluut niet gevaarlijk, maar waar je ook kijkt zie je bars, 'massagesalons' waar vooral massa's (meestal) dikke en ouwe venten zitten met een jong thais grietje aan hun zijde. Ik vraag me soms toch af wat die hele dagen en nachten toen behalve the obvious natuurlijk en in de bar zitten... Soit deze sex-industrie is eigen aan thailand, maar ik zal er toch niet snel gewoon aan worden... Maar je moet het eens gezien hebben!!
Vandaag dus al wat frisser na een stevige nacht en dan maar het rode kruis gaan opzoeken voor mijn 2 laatste inentingen. As needles are not my best friends, kan ik niet zeggen dat ik daar erg naar uitkeek, maar de dokter en de 2 verpleegsters waren zulke lieve mensen dat dat en de kleine beslommeringen van de dag ervoor snel vergeten waren. Nog snel het station opgezocht voor een timetable voor trein van morgen en dan de subway ingevlucht op zoek naar lucht en openheid... En gevonden in Luphini park: wat een verademing!! Het lawaai van het verkeer wordt er gereduceerd tot een zacht geroezemoes en iedereen zit er op zijn gemakje in de schaduw wat te rusten, een klas zit er te schilderen en een leuke Thais-Chinese familie nodigde me uit voor een glaasje thee. Straf maar lekker! Terug in het hotel heb ik nog even, na een uurtje slaap - alweer ;-), gebruik gemaakt van de geneugten van het zwembad. Seffes doucheke en dan toch misschien es met de skytrain richting Banglamphu (backpackers 'paradise') met de bekende Khao San Road. En morgen tegen de middag de trein op richting rust!
Thanks trouwens aan iedereen voor de berichtjes! En zeker Aline: felicitations!!! J'espere que tu vas bien & take care!
Ben trouwens nog niet gaan duiken want moet mijn kaart nog naar hier laten opsturen (zal zijn voor als ik terugben van Cambodja).
Keep on writing zou ik zeggen... helpt zeker bij de lonely days & makes me smile even more on a the sunny ones!!
big hugs xxx

Sunny Bangkok

2007-01-09T10:08:00.000+05:30

Jaja, gisteren inderdaad goed aangekomen in het vrij warme bangkok... de eerste uren waren redelijk sweaty maar intussen ben ik al wat gewoon aan het lekker klimaat... de regen en kou zijn toch al bijna vergeten :-)
De vliegreis heb ik wonder boven wonder supergoed 'overleefd'. De zenuwen de baas gekund en zelfs een dronken Engelse 'prick' die met zijn naar alcohol stinkende bek naast me lag te snurken genegeerd... waar de idee aan zon, relaxen en genieten niet goed voor kan zijn he.
Fotootjes heb ik nog niet op dit moment maar dat zal niet te lang meer duren! Gisteren bij aankomst iets gedronken en daarna meer als de klok rond geslapen tot vanmorgen..
Nu ga ik de buurt eens verkennen en ervoor zorgen dat jullie wat beeldjes kunnen zien.
dikke dikke kus en tot snel!!

Counting the days...

2007-01-05T11:29:00.000+05:30

7 u 's ochtends, niet moeten werken en toch al uit bed... tja, het zullen de laatste stuiptrekkingen zijn van iets dat op 'stress' lijkt zeker? Nog twee nachtjes slapen en dan zullen mijn relax- en geniet-vibes alleszins een paar niveaus hoger getild worden. I'll try to send some of those good vibrations!

Anyway, op dit plekje kunnen jullie alvast terecht om mij de komende maanden te 'big brotheren'.
Tot snel!